Η έλλειψη Ηγέτη

Πολλές συζητήσεις, δημοσκοπήσεις και αναλύσεις βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας. Όλα αυτά είναι γνωρίσματα της φυλής μας, απαράλλαχτα κομμάτια της φιλοσοφίας και της κουλτούρας μας που μας συνοδεύουν στο πέρασμα των ετών. 
Όμως μέσα από όλα αυτά μας λείπει κάτι που δεν μας βοηθάει να πάμε μπροστά, δεν μας υποστηρίζει στην προσπάθεια για να βγούμε από το αδιέξοδο, δεν μας κρατά το χέρι για να μας πάει στο μέλλον. 
Αυτό που λείπει είναι ο Ηγέτης.
Οι Έλληνες είχαμε πάντα μια σχεδόν ερωτική σχέση με τον Ηγέτη, είτε λεγόταν Ανδρέας Παπανδρέου είτε Κωνσταντίνος Καραμανλής. Οι δύο μεγάλοι και τελευταίοι ηγέτες, με τα λάθη τους αλλά και τις απόλυτα σωστές κινήσεις τους που χωρίς αυτές η Ελλάδα θα ήταν αναμφίβολα τριτοκοσμική χώρα.  
Η πολιτική λοιπόν, μοιάζει με σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων. Τί χρειάζεται για να κρατηθεί ζωντανή; πρώτα από όλα κοινή προσπάθεια για την επίτευξη κοινών στόχων, σίγουρα αμοιβαία κατανόηση και βέβαια αφοσίωση άνευ όρων. Στις σχέσεις δεν χωράνε μνημόνια και όροι, κατακρίσεις και παρατηρήσεις, αλλά απέραντη αγάπη.
Η πολιτική εξάλλου είναι αγάπη για το κοινό καλό.
Αυτή λοιπόν τη σχέση την κράταγαν ζωντανή με κάθε τρόπο οι ηγέτες που σημάδεψαν την σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας μας. Την κράταγαν ζωντανή και της έδιναν όραμα και πίστη για το Αύριο. 
Αυτό το όραμα που εκφραζόταν μέσα από το μοντέλο ηγεσίας του Α. Παπανδρέου ή του Κ. Καραμανλή το αντιλαμβανόταν ο πολίτης και το στήριζε. Το αντιλαμβανόταν και το επικροτούσε. Το έβλεπε και αισθανόταν ασφάλεια και σιγουριά.
Ο πολίτης ζούσε την ζωή των δύο αυτών ανυπέρβλητων ηγετών με τα διαφορετικά γνωρίσματα του καθενός. Ο πολίτης ζούσε την αποφασιστικότητα και την τόλμη αλλά και την μοναχική ζωή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος αφιερώθηκε στην Πολιτική.
Ο πολίτης πίστεψε το όραμα, την ορμητικότητα και το πολιτικό ανάστημα του Ανδρέα Παπανδρέου.  Γέμισε πλατείες και δρόμους σε κάθε γωνιά της χώρας για να ακούσει και να θαυμάσει τον λαοπρόβλητο ηγέτη να φωνάζει ότι: « Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Τον στήριξε ακόμα και στο περίφημο: «Βυθίσατε το Χόρα». Τον επανεξέλεξε Πρωθυπουργό μετά το Ειδικό Δικαστήριο και αναγνώρισε τον ανδρισμό του με την Δήμητρα Παπανδρέου.
Η αφοσίωση αυτών των πολιτικών ανδρών στην μεγάλη αγαπημένη τους την πολιτική ξεπληρώθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: με την αναγνώριση από τον λαό και την αναφορά στα ονόματα τους.
Και μετά τι; Η σχέση αγάπης με τους πολίτες χάθηκε. Προσπάθησε λίγο ο Κώστας Καραμανλής να θυμίσει στόφα ηγέτη, να κερδίσει ξανά τη χαμένη τιμή της πολιτικής, να φέρει την ελπίδα και το όραμα, να δείξει αποφασιστικότητα και πυγμή, αλλά…
Αλλά όλα έπεσαν στο κενό τον Σεπτέμβριο του 2008 όταν από τη ΔΕΘ έδειξε στους πολίτες το πρόσωπο της αναποφασιστικότητας και της ατολμίας. Βασικά λάθη στρατηγικής. Η εικόνα του αυτόματα κατέρρευσε και ακόμα και μια στρατιά επικοινωνιολόγων να είχε δίπλα του δεν θα μπορούσε να διορθώσει τη ζημιά. Όταν ηγείσαι δεν κάνεις πίσω, όταν μεταδίδεις όραμα το πιστεύεις εσύ ο ίδιος πρώτα, όταν δείχνεις ότι η σχέση σου με την πολιτική είναι σχέση ζωής δεν κάνεις πίσω, δεν κατεβάζεις το βλέμμα. Ατενίζεις μπροστά και προχωράς. Ποτέ πίσω. Και ο Κώστας Καραμανλής «κοίταξε πίσω» και δεν τόλμησε να προχωρήσει μπροστά. Δυστυχώς.
Και ύστερα; Ύστερα ήρθε ο Γιώργος Παπανδρέου να ανακοινώσει με φόντο το Καστελόριζο την είσοδο του ΔΝΤ στην Ελλάδα με την προσθήκη στο πλάνο μιας μωβ γραβάτας. Η νέα Ελλάδα έχει χρώμα μωβ. Και δεν έχει Ηγέτη.
Ο Πολίτης και η Πολιτική έχουν μείνει μόνοι σε μια σχέση που δεν υπάρχει, απλά πορεύονται, μέχρι...Μέχρι να εμφανιστεί ο Ηγέτης που θα δώσει νέα πνοή και θα νοηματοδοτήσει τη σχέση. Θα μιλήσει στις καρδιές και θα το πιστεύει, θα δώσει όραμα σε ένα λαό που είναι σύμβολο αιώνιο της Ευρώπης, θα ζητήσει από τον λαό να πορευτούν μαζί σε δρόμους ανάπτυξης και ευημερίας, να δώσουν μάχες με όφελος την κοινή πορεία ώστε η Ελλάδα να γίνει ξανά η χώρα που ξέρει να πρωταγωνιστεί, να ξαναφέρει την εθνική ανάταση και να υπογράψει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με την πατρίδα. Ένα κοινωνικό συμβόλαιο που να βασίζεται στις αρχές της αμοιβαιότητας, της εμπιστοσύνης και της ανάπτυξης.
Μέχρι να εμφανιστεί ένας Ηγέτης που θα υποσχεθεί αφοσίωση και πίστη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Ελλάδας και του Έλληνα.

Το ανθρώπινο δυναμικό ως παράγοντας της σημερινής κρίσης

Όλοι μιλάμε για την κρίση στη χώρα μας και μάλλον περιοριζόμαστε στην οικονομική κρίση. Δεν βλέπουμε όμως τόσο καθαρά την πολυεπίπεδη κρίση που διατρέχει όλο το κοινωνικό σύστημα. Οι θεσμοί, η πολιτική, η κεντρική διοίκηση, η εκκλησία είναι μέρη της κρίσης. 
Τί όμως έχει συντελέσει σε αυτήν την πολυεπίπεδη κρίση;
Ένα βασικό χαρακτηριστικό: το ανεπαρκές ανθρώπινο δυναμικό που απαρτίζει το Σύστημα.
Το ανεπαρκές ανθρώπινο δυναμικό ξεκίνησε να κάνει την εμφανισή του με το φαινόμενο της διαπλοκής που τα κόμματα εγκαθίδρυσαν στην χώρα. Μια διαπλοκή που κυριολεκτικά στραγγάλισε το υγιές κομμάτι του πληθυσμού. Όταν όλοι οι πολιτικοί υπόσχονταν θέσεις εργασίας και τοποθετούσαν σε θέσεις κλειδιά ανεπαρκείς ανθρώπους έφταναν το σύστημα στα όρια του. Δεν αντιλαμβάνονταν ότι ένα ανεπαρκές και ανεκπαίδευτο προσωπικό του δημοσίου τομέα δεν θα μπορούσε να στηρίξει μια χώρα που ήθελε να αναπτυχθεί;
Το αντιλαμβάνονταν αλλά τα στενά κομματικά οφέλη τους υπαγόρευαν αυτή την πρακτική.
Το δεύτερο στοιχείο όπου εμπλέκεται το ανθρώπινο δυναμικό είναι στην πολιτική ως λειτούργημα. Άνθρωποι χωρίς εκπαιδευτικό, επαγγελματικό και ψυχικό υπόβαθρο βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά της πολιτικής είτε στην κεντρική σκηνή είτε στο παρασκήνιο (αυτοί κάνουν και τη μεγαλύτερη ζημιά). Άνθρωποι που κολλούσαν αφίσες στην εθνική οδό και έβγαζαν φωτοτυπίες έγιναν μεγαλοσχήμονα στελέχη σε κεντρικές θέσεις της πολιτικής και του δημόσιου βίου. Έγιναν ιδιοκτήτες εταιρειών που κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα. Έγιναν "σύμβουλοι" και διάμεσοι οι οποίοι διαποτίστηκαν με μια νοοτροπία ευκαιριακής αντίληψης για τη θέση που κατείχαν.
Το τρίτο στοιχείο όπου υπεισέρχεται το ανθρώπινο δυναμικό στην παθογένεια είναι ο συνδικαλισμός και οι κομματικές παρατάξεις. Στελέχη με μόνο κριτήριο τις κομματικές προσβάσεις και τις κομματικές εξυπηρετήσεις εξελίχθηκαν σε ηγετικές φιγούρες του συνδικαλισμού. Μετά από αυτή την εξέλιξη πλούτισαν, πολιτεύθηκαν, κατέλαβαν υπουργικές καρέκλες και προκάλεσαν το μένος του κόσμου.
Και τώρα έχουμε τα δύο μεγάλα κόμματα που πραγματικά ανταγωνίζονται σε ανευθυνότητα να απαιτούν την ψήφο του πολίτη αλλά και την νομιμοποίηση για να εφαρμόζουν την πολιτική τους. Που φυσικά η νομιμότητα με την κυρίαρχη σημασία της έχει χαθεί όταν στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές το 60% δεν ψήφισε. Πώς να απαιτείς λοιπόν όταν είσαι αναξιόπιστος και δεν έχεις αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό να δημιουργήσει πολιτική, να στηρίξει αλλαγές, να ακούσει τον κόσμο, να προτείνει ρεαλιστικές λύσεις και να δώσει όραμα ξανά;
Πώς ένα ανθρώπινο δυναμικό που δεν βλέπει το πολιτικό όραμα μπροστά του και είναι και ανεκπαίδευτο, να δημιουργήσει και να στηρίξει τις μεγάλες αλλαγές;
Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε να μιλάμε για κρίση. Και η οικονομική κρίση μπορεί να περάσει στα επόμενα χρόνια, αλλά η δομική κρίση στους υπόλοιπους τομείς δεν μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα.
Κάπως έτσι οι πολίτες γυρνούν την πλάτη τους στην πολιτική.

Το νεο λογότυπο της Νέας Δημοκρατίας

Ήρθε λοιπόν η ώρα της αντικατάστασης του περίφημου πυρσού ο οποίος άναβε από το 1974.
Ο Πρόεδρος της ΝΔ λειτουργώντας ως άλλος... Marketing Manager είπε να αλλάξει το...packaging του προϊόντος του μήπως και καταφέρει να το πουλήσει καλύτερα και βέβαια σε περισσότερους...καταναλωτές. Εξάλλου και οι ψηφοφόροι καταναλωτές είναι στη συνείδηση των πολιτικών, ότι τους πουλήσεις το αγοράζουν.
Όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει και οι πολίτες αναζητούν Νέα Πολιτική και Νέο Δρόμο.
Ο Πρόεδρος της ΝΔ, βέβαια, καλώς έπραξε και άλλαξε το λογότυπο και μετέφερε την έδρα του κόμματος στη Λ. Συγγρού. Κάτι έπρεπε να κάνει. Βέβαια ο νυν Πρωθυπουργός μετέφερε μόνο την έδρα του ΠΑΣΟΚ και δεν πείραξε τον "πράσινο ήλιο". Διαφορετική λογική.
Δεν θα επιχειρήσουμε επικοινωνιακή ανάλυση του νέου σήματος της ΝΔ, εξάλλου δεν μπορούμε να κρίνουμε τη δουλειά καταξιωμένων στελεχών της διαφήμισης. Απλά μια παρατήρηση: θεωρούμε αστοχεία...υλικού την κάτω παύλα στο τέλος του ονόματος του κόμματος. Οι πολίτες έχουν φύγει εδώ και καιρό από τη λογική του "τελεία και παύλα". Δεν υπάρχουν πια στεγανά και μαντριά για να κρατάνε τους ψηφοφόρους μέσα στα κόμματα, ούτε και κόμματα μεσσίες που μπορούν να υποσχεθούν το απόλυτο καλύτερο μέλλον.
Ο ψηφοφόρος πλέον ακούει προσεχτικά και εκτιμά πρόσωπα που μπορούν να τον βγάλουν από το αδιέξοδο. Τα κόμματα σταδιακά θα περάσουν σε δεύτερη μοίρα. 
Αυτό όμως που θα κρίνουμε είναι η κίνηση για την επιλογή νέου σήματος.
Πραγματικά πιστεύει κανείς ότι οι ψηφοφόροι ενδιαφέρονται για το αν ένα κόμμα αλλάζει σήματα και κτήρια; Πιστεύει κανείς ότι οι ψηφοφόροι πιστεύουν ότι τώρα που άλλαξε σήμα η ΝΔ θα γίνει πιο αξιόπιστη και λειτουργική καθιστώντας τον εαυτό της την μόνο αξιόπιστη λύση στην οικονομική θύελλα που ζούμε; Πιστεύει κανείς ότι οι χιλιάδες άνεργοι ενδιαφέρονται αν αλλάχθηκε το σήμα;  
Ο κ. Σαμαράς λειτούργησε με τη λογική του marketing μιας άλλης εποχής. Το marketing της νέας εποχής λέει πως αν η μάρκα σου αντιμετωπίζει πρόβλημα τότε κοίτα πρώτα εσωτερικά την επιχείρησή σου, τα στελέχη που προωθούν και πωλούν τη μάρκα, την λειτουργία των τμημάτων και πάνω από όλα δώσε νεα ποιότητα στο προϊόν σου. Έτσι ο καταναλωτής θα σε εμπιστευθεί και πάλι. Αν αλλάξεις μόνο συσκευασία και λογότυπο, στην καλύτερη περίπτωση ο καταναλωτής θα πει το γνωστό "άλλαξε ο μανωλιός...".
Περιμένουμε λοιπόν τις επόμενες κινήσεις του κ. Σαμαρά, ελπίζοντας ότι θα ανανεώσει το κόμμα και θα μπορέσει να πείσει ξανά τον μεσαίο χώρο με νεο λόγο. Πάνω από όλα.

Μια προσεχτική ανάλυση των δημοσκοπήσεων

Τον τελευταίο καιρό έχουν δει το φως της δημοσιότητας αρκετές δημοσκοπήσεις. Όπως είναι αναμενόμενο αρκετοί σπεύδουν να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματά τους κατά το δοκούν.
Η μεν κυβέρνηση θριαμβολογεί για το ότι προηγείται στην πρόθεση ψήφου, η δε αντιπολίτευση επίσης θριαμβολογεί γιατί μειώνει τη διαφορά από το κυβερνών κόμμα.
Όμως και οι δύο πλευρές δεν λαβαίνουν υπόψη τους (ή το λαβαίνουν αλλά δεν το δηλώνουν), ότι η ανάγνωση των δημοσκοπήσεων υποδηλώνει κάποια άλλα συμπεράσματα.
Αυτή τη στιγμή το πρώτο κόμμα στην Ελλάδα είναι "οι αναποφάσιστοι" σε ποσοστό που κυμαίνεται στο 32%. Αυτό σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι τηρούν στάση αναμονής και δεν αποφασίζουν να ακολουθήσουν κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα.
Η κυβέρνηση φθείρεται αλλά από την άλλη οι ψηφοφόροι δεν την εγκαταλείπουν καθώς κατανοούν ότι η μόνη λύση αυτή τη στιγμή είναι η εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου και τίποτα άλλο. Απλά, οι συγκεκριμένοι ψηφοφόροι επιλέγουν να μην ενεργήσουν αυτή τη στιγμή. Η αδράνεια στο μεγαλείο της.
Το πρόβλημα αξιόπιστης κυβερνητικής πρότασης της ΝΔ παραμένει καθώς δεν καρπώνεται της φθοράς του ΠΑΣΟΚ και συνεχίζει να κινείται στο όριο του 20% στην πρόθεση ψήφου. Δεν πιστεύω ότι πρέπει κάποιος να θριαμβολογήσει για αυτό το ποσοστό. Ειδικά όταν οι πολίτες ερωτούνται για το ποιός είναι κατάλληλος να κυβερνήσει και απαντούν ότι είναι ο Γ. Παπανδρέου. Ειδικά όταν οι πολίτες ερωτούνται για το ποιά κυβέρνηση είναι πιο ικανή να κυβερνήσει και απαντούν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ λοιπον φθείρεται και μάλιστα γρήγορα αλλά η ΝΔ δεν καρπώνεται καθόλου τη φθορά κάτι που η ΝΔ επί αρχηγίας Καραμανλή έκανε.
Από την άλλη τα μικρότερα κόμματα παραμένουν στα ίδια ποσοστά και φαίνεται έτσι μια τάση των ψηφοφόρων να μην τα προάγουν σε κόμματα έκφρασης της διαμαρτυρίας. Τα κόμματα του κ. Κουβέλη και της κα. Μπακογιάννη έχουν πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουν και απαραίτητα θα πρέπει να στοχεύσουν στη δεξαμενή των αναποφάσιστων ώστε να υπερβούν το 3% και να μπουν στη Βουλή.
Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν κρατάει δυνάμεις, η ΝΔ δεν μπορεί να ξεκολλήσει από την παθογένειά της και τα μικρότερα κόμματα παραμένουν στάσιμα.
Αυτά είναι τα συμπεράσματα που εξάγονται από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσκοπήσεων. Αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά δείχνουν ότι στις παρούσες συνθήκες το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβερνήσεων συνεργασίας μάλλον έρχεται και όλο πιο κοντά.