ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ και η επικοινωνία του

Το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη ήρθε για να μείνει ή θα έχει την τύχη της ΔΗΜΑΡ/ΑΝΕΛ/ΛΑΟΣ; 

Είναι πυροτέχνημα που έκανε τη λάμψη του στις πρόσφατες ευρωεκλογές ή θα καταφέρει να μπει και στην Βουλή; 

Πού ανήκει στην Κεντροαριστερά, στην Κεντροδεξιά ή στους Φιλελεύθερους; 

Πολλά τα ερωτήματα που τέθηκαν πριν τις ευρωεκλογές και ακόμα κάποια περιμένουν απαντήσεις μέχρι και τις επικείμενες Εθνικές εκλογές.  

Πολλοί, θεωρούν ότι ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ είχε νεφελώδη επικοινωνιακή στρατηγική και δεν ξεκαθάρισε το στίγμα του.

Κι όμως! ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ είχε ξεκάθαρη επικοινωνιακή στρατηγική και του βγήκε 101%! Περίπου 400.000 ψήφοι σε λιγότερο από 3 μήνες, δεν το λες και αποτυχία.

Πώς το πέτυχε λοιπόν; Επενδύοντας:

Στο πρόσωπο του Σταύρου Θεοδωράκη με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της εικόνας του και της ξεκάθαρης θέσης του: «φεύγω από τη δημοσιογραφία και η δουλειά μου τώρα είναι η πολιτική». Τοποθετήθηκε όπως έπρεπε απέναντι στους πολίτες. Δεν πάτησε σε δυο βάρκες, αλλά ξεκαθάρισε τη στάση του από την αρχή. Ας μην ξεχνάμε ότι οι πολίτες εμπιστεύονται ακόμα τους πολιτικούς που ως κύριο επάγγελμά τους είναι η πολιτική και όχι κάτι άλλο και η πολιτική μαζί.

Στην κεφαλαιοποίηση της δημοσιογραφικής πορείας του Σ. Θεοδωράκη μέσα από τους Πρωταγωνιστές. Πρόσωπα της καθημερινής πάλης που έψαχναν και αναζητούσαν μια νέα πολιτική έκφραση, που εξέφραζαν τις αγωνίες τους, τις ελπίδες και τα όνειρα τους. Οι ιστορίες των Πρωταγωνιστών στην Πραγματικότητα.

Σε πρόσωπα πολιτικά άφθαρτα και όχι πολιτικούς γυρολόγους (με κομματική προέλευση, ναι), με έργο και επαγγελματική πορεία, με προτάσεις και λόγο.  

Σε θέσεις που δεν δήλωναν το πολιτικό προφανές, δλδ. «ανήκω στο Κέντρο και η ταυτότητα μου είναι αυτή», αλλά «αν εκλεγώ θα συζητήσω με όλες τις δυνάμεις στην Ευρωβουλή και μετά θα αποφασίσω», δηλώνοντας έτσι ότι τίποτα στην πολιτική δεν είναι σταθερό-θέσφατο αλλά υπό διαμόρφωση. ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ δεν έδειξε, από την αρχή βόλεμα αλλά διαπραγμάτευση και μετά απόφαση.

Στην below the line έννοια του «τρίτου πόλου» μεταξύ ΝΔ/ΕΛΙΑ και ΣΥΡΙΖΑ, που μετά τις πρόσφατες εκλογές ο Στ. Θεοδωράκης εξέφρασε ανοιχτά. Το καινούριο που χτιζόταν επικοινωνιακά από ανθρώπους που δεν έχουν ανάγκη την πολιτική για να επιβιώσουν, κατάφερε να μετουσιωθεί σε ποσοστό και άρα να δείξει ότι κάτι καινούριο έρχεται να εισχωρήσει στο πολιτικό σύστημα που ίσως καταφέρει και να μείνει.

Στην επιλογή συγκεκριμένης ομάδας που εμφανιζόταν στα ΜΜΕ και διαμόρφωνε εικόνα στα social media. Ομάδα κατάλληλα εκπαιδευμένη να χειρίζεται, να διαμορφώνει, να εκτελεί.

Στην ήπια αντιμετώπιση της όποιας κριτικής δέχθηκε ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ και ο Στ. Θεοδωράκης από τα ΜΜΕ και στην επιλογή της μη εμπλοκής.

Σε μια ήπια και με χρονικό προγραμματισμό επικοινωνιακή στρατηγική στην ανακοίνωση των ονομάτων που αποτέλεσαν το ευρωψηφοδέλτιο με στόχο τη σταδιακή εξοικείωση με τα πρόσωπα.

Τέλος, σε μια πολιτική επικοινωνία που χαρακτηρίστηκε από απλότητα, σεμνότητα, φιλικότητα, σαφήνεια, φρεσκάδα (ναι, φρεσκάδα ήταν και η πρώτη φορά του spot!), απουσία μεγαλοστομιών, κορόνων και βαρύγδουπων θέσεων επί παντός επιστητού. 

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, λοιπόν, είχε ξεκάθαρη επικοινωνιακή στρατηγική στις πρόσφατες εκλογές. Και όποιος δεν το έβλεπε ή έκανε πώς δεν το έβλεπε, δύο τινά συνέβαιναν: ή δεν έλεγε την αλήθεια ή φοβόταν να την παραδεχτεί. 

Η Χρυσή Αυγή και ο Ε.Βενιζέλος.

Ένα μεγάλο πολιτικό λάθος πρόκειται να κάνει ο Πρόεδρος του, πάλαι ποτέ, ΠΑΣΟΚ: να ηγηθεί της προσπάθειας για να τεθεί η ΧΑ εκτός νόμου.

Φαίνεται ότι στην Ιπποκράτους δεν έχουν ακόμα αποκτήσει αίσθηση της κοινωνίας και των ιστορικών αλλαγών που έχουν συντελεστεί τα τελευταία 2 χρόνια. Φαίνεται ότι το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε ποτέ να επανακτήσει την επικοινωνία που είχε με τα λαϊκά και μεσαία στρώματα μέχρι και το 2000. Φαίνεται έτσι περίτρανα ότι οι κινήσεις Ε. Βενιζέλου "βουλιάζουν" το κόμμα στο 5%, δημιουργώντας μη αναστρέψιμα ποσοστά.

Η απώλεια της επικοινωνίας κοινωνίας-κόμματος, έχει αφήσει αχαρτογράφητα τα νερά για την πολιτική Ιθάκη του Ε. Βενιζέλου. Πώς αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε την κίνησή του να τεθεί ως ο πολέμιος κατά της ΧΑ; Είναι κατανοητό ότι οι κινήσεις του είναι πλέον περιορισμένες, καθώς ο πυρήνας του ΠΑΣΟΚ, αλώθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ και την ΝΔ. Είναι επίσης κατανοητό πως όταν δεν μπορείς να κάνεις πολιτικές κινήσεις, επιλέγεις να κάνεις επικοινωνιακό θόρυβο για να στρέψεις την κοινή γνώμη υπερ σου. Αλλά τις περισσότερες φορές κάνεις επικοινωνιακή πατάτα. Και αυτή η κίνηση Βενιζέλου, θα αποδειχθεί επικοινωνιακή πατάτα για τους εξής λόγους:

1. Δεν έχουν αναλυθεί πλήρως τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της ΧΑ και της επιρροής που ασκεί σε λαϊκά και μεσαία στρώματα, τα οποία αποτελούσαν υποστηρικτή του ΠΑΣΟΚ.
2. Δεν έχουν γίνει κατανοητά τα κοινωνικά κίνητρα της δημοσκοπικής ανόδου της ΧΑ, τα οποία την καθιστούν 3ο κόμμα.
3. Δεν έχουν μελετηθεί τα ψυχολογικά κίνητρα των ψηφοφόρων που επιλέγουν τη ΧΑ.
4. Δεν έχει δημιουργηθεί μια επικοινωνιακή στρατηγική που να ενημερώσει πρώτα τους πολίτες τί είναι η ΧΑ και ποιές οι θέσεις της, ώστε να γίνουν ομαλά οι όποιες κινήσεις.
5. Δεν έχει δημιουργηθεί μια ιδεολογική πλατφόρμα που να απαντά απόλυτα και ικανοποιητικά στις πολιτικές θέσεις της ΧΑ. Με αφορισμούς και videakia δεν γίνεται δουλειά.
6. Δεν έχει οικοδομηθεί ένα προφίλ του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, τέτοιο ώστε να προετοιμάσει τους πολίτες για τις κινήσεις του. Ο κόσμος πλεον δεν έχει κοντή μνήμη. Θυμάται την πολιτική διαδρομή του Ε. Βενιζέλου, την επιβολή του χαρατσιού, την υπεράσπιση του Μνημονίου και άλλα πολλά που έχουν ουσιαστικά φτωχύνει τον πολίτη και άρα τον έχουν "ρίξει" στην δεξαμενή της ΧΑ.
7. Δεν έχει δημιουργηθεί εκείνο το πολιτικό προσωπικό εντός του ΠΑΣΟΚ, ώστε ο πολίτης να αναγνωρίσει ότι οι όποιες κινήσεις εναντίον της ΧΑ έχουν βάθος, συνέχεια, αιτιολόγηση και συνέπεια.

Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι οι κινήσεις του Ε. Βενιζέλου είναι αποσπασματικές, πρόχειρες, αυτάρεσκες, καταιδρωμένες και θα τον οδηγήσουν μια ώρα αρχύτερα στον πολιτικό Καιάδα. Από την άλλη, αυτή που θα βγει κερδισμένη θα είναι η ΧΑ. Τί θα κάνει; απλά θα ετοιμάσει έναν άλλο φορέα και θα ξαναμπεί στη Βουλή. Αυτό ως προς το πρακτικό κομμάτι. Γιατί, ως προς το επικοινωνιακό θα στρέψει όλες τις κινήσεις της εναντίον του προσώπου του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και των σκανδάλων που κοσμούν τον χώρο του ΠΑΣΟΚ.
Σοφά και έξυπνα, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ "σφυρίζουν" αδιάφορα για την πρωτοβουλία του Ε. Βενιζέλου.

Ομιλία Τσίπρα.

Από τις καλύτερες ομιλίες του Αλ. Τσίπρα. Γνωρίζει πώς να διαμορφώνει τα μηνύματα αλλά και να τα επικοινωνεί. Όσο περνάει ο καιρός ενσωματώνει αυτό που σκέπτεται ο πολίτης στον λόγο του. Η ηρεμία και η σταθερότητα στα συν του.

Ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας και ο ατάλαντος κ. Σαμαράς.

Λένε πως στην πολιτική η αποστασιοποίηση από τα γεγονότα οδηγεί σε πολλά συμπεράσματα.

Τί συνέβη λοιπόν στις 6 Μάιου και θα ξαναπάμε να ψηφίσουμε με…αντηλιακό (αν το επιτρέψει ο καιρός, γιατί στον όχι και τόσο ευλογημένο τόπο μήνα Μάι βρέχει….).

Συνέβη το εξής απλό: ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας πήρε την ταυτότητα του ατάλαντου κ. Σαμαρά και τώρα την ανεμίζει περιχαρής κλείνοντας το μάτι στην εξουσία. Η ταυτότητα αυτή, γράφει επάνω ένα όνομα: Λαϊκό Κόμμα!

Ο ηγέτης της μαρξιστικής Αριστεράς, κ. Τσίπρας κατάφερε να εμφανισθεί ως ο υπερασπιστής της πατρίδας, της ανεξαρτησίας, της εθνικής υπερηφάνειας, του αντιμνημονιακού αγώνα, της εθνικής αυτονομίας. Αυτά δηλαδή που έπρεπε να κάνει σημαία ο κ. Σαμαράς, ως ο «εκπρόσωπος» και συνεχιστής της καθαρόαιμης Δεξιάς στην Ελλάδα, τα έκανε ο κ. Τσίπρας!!!

Έτσι ο κ. Σαμαράς αντί να καταλάβει γρήγορα ότι πρέπει να καταργήσει τον όρο Δεξιά ή Κεντροδεξιά, χτίζοντας το νέο Λαϊκό Κόμμα που έχει πατριωτικές-παραδοσιακές-ελληνικές προτάσεις και θέσεις, προτίμησε να σνομπάρει τον κ. Τσίπρα και να προσπαθεί να ανακαλύψει λέξεις και νοήματα που να τραβήξουν μεν τον αντιμνημονιακό ψηφοφόρο αλλά και να μην κακοκαρδίσουν την Τρόικα.  Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να πελαγοδρομεί με φθηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα.  

Έτσι, ο κ. Τσίπρας βλέποντας το κενό που υπάρχει στο χώρο του πολιτικού Κέντρου και δεξιότερα, εκμεταλλεύτηκε άριστα τις επικοινωνιακές και πολιτικές αδυναμίες και έπαιξε μπάλα χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο. Κατάφερε να βάλει στη ρητορεία του λέξεις, εκφράσεις και έννοιες που προσομοίαζαν στη Λαϊκή Δεξιά σφίγγοντας τη θηλιά στο λαιμό της ΝΔ. Έπραξε άριστα, αν σκεφτούμε ότι πέτυχε τη διείσδυση σε όλα τα κοινωνικά, οικονομικά και ηλικιακά στρώματα των ψηφοφόρων.

Η επικοινωνιακή του τακτική, στις προηγούμενες εκλογές στόχευσε και τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα. Τώρα ορθά πράττοντας έχει στοχεύσει στη ΝΔ και γι αυτό θα διασύρει τον κ. Σαμαρά. Γράφω ότι θα τον διασύρει αφού κατάφερε να τον πάει σε ντιμπέιτ, ενώ στις προηγούμενες εκλογές ο κ. Σαμαράς είχε αρνηθεί να εμφανισθεί ακόμα και στην διαδικτυακή εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου.  Θεωρώ ότι αν γίνει αυτό το ντιμπέιτ εκτός από την ταυτότητα θα του πάρει και κάτι άλλο.

Τώρα όμως ο δυστυχής Αντώνης, τί κάνει; Προσπαθεί να ξαναχτίσει την «Κεντροδεξιά» πολυκατοικία με ένα πολιτικό μείγμα που θα του εκραγεί στα χέρια στο άμεσο μέλλον και θα έχει ως αποτέλεσμα να ξαναγυρίσει στα χρόνια της Πολιτικής Άνοιξης. Και όταν εκραγεί το μείγμα που πάει να δημιουργήσει δεν θα ξέρει από πού του ήρθε, γιατί απλά δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος τί είναι η παράταξη που ηγείται. Η ΝΔ ξέρουμε τί δεν είναι, αλλά όχι τί είναι. Στο τελευταίο συνέδριο της ΝΔ καθορίστηκε ότι η ΝΔ είναι ένα κόμμα του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού. Δηλαδή; Τί σημαίνει αυτό; Καταλαβαίνετε εσείς τί είναι; Καταλαβαίνουν τα στελέχη της τί σημαίνει ο όρος; Δηλαδή, οι κ.κ. Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης, Μπακογιάννη πιστεύουν στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, ανήκοντας στη ΝΔ;  
Από την άλλη, ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας είναι αναμενόμενο ότι θα κυριαρχήσει πολιτικά και ήδη χτίζει το πρωθυπουργικό του προφίλ: ταξίδια στην Ευρώπη, συνεντεύξεις στα μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης (κορυφαίο το «μαντάμ Μέρκελ» !!), τοποθετήσεις που η αμερικάνικη χρηματαγορά θέλει να ακούει και απόλυτο έλεγχο όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Φανταστείτε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα αλλά συνιστώσες συνασπισμών!

Κάπως έτσι ο ταλαντούχος εκφραστής της γενιάς μας, αναδεικνύει μεγάλες πολιτικές δυνατότητες, βάζοντας στο περιθώριο το ΠΑΣΟΚ (λες να είναι η επόμενη επιχείρηση που θα βάλει λουκέτο;) αναδεικνύοντας τις τεράστιες πολιτικές αδυναμίες του ατάλαντου αρχηγού του πρώην μεγάλου κόμματος που ονομαζόταν ΝΔ.

Ο τραγικός κ. Παπανδρέου.

Αρκετοί άνθρωποι επιβεβαιώνουν στο πέρασμα της ζωής τους αυτά που οι άλλοι τους αποδίδουν. Αλλά και πολλοί άνθρωποι εξαργυρώνουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ότι έπραξαν, είπαν, έκαναν, υποσχέθηκαν, πραγματοποίησαν. Ότι δώσεις θα πάρεις, λένε οι παλιοί.
Στην πολιτική φαίνεται ότι ισχύει και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δυστυχώς έβγαλε αληθινούς όσους αμφισβήτησαν την ικανότητά του να κυβερνήσει και όσους τον αποκαλούσαν απλά "Γιωργάκη".

Χθες, διαβάσαμε για την αποκάλυψη που έκανε σχετικά με τον ΔΟΛ και το ρόλο που έπαιξε στην πτώση του. Μα καλά, τώρα ανακάλυψε αυτό που είχε ανακαλύψει ο Καραμανλής το 2004; Τώρα ανακάλυψε τους "νταβατζήδες" της πολιτικής; Τώρα ανακάλυψε ότι τα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα παίζουν μπάλα χωρίς αντίπαλο; Τώρα τα ανακάλυψε; Δεν τα γνώριζε; Και μάλιστα τώρα ανακάλυψε τον κ. Ψυχάρη, άνθρωπο του συστήματος και πρώην διοικητή του Αγίου Όρους διορισμένο από την κυβέρνηση Σημίτη της οποίας υπουργός ήταν ο ίδιος; Μάλλον τώρα τα ανακάλυψε όλα αυτά περί διαπλοκής, γιατί πριν λίγα χρόνια πολέμησε άγρια τον Καραμανλή για το θέμα του "Βασικού Μετόχου". Τώρα ανακάλυψε πώς αν δεν κάνεις τα χατήρια του Συστήματος αυτό σε πετάει έξω μέχρι να πεις "Παπαδήμος".

Δυστυχώς όλο αυτό το σκηνικό θυμίζει τις συμπαθείς και όμορφες γειτονιές της παλιάς Αθήνας, όπου οι νοικοκυρές ξεφώνιζαν η μία την άλλη! Οι...νοικοκυρές της διαπλοκής ξεμπροστιάζει η μία την άλλη τώρα!

Κάπως έτσι λοιπόν, ο Παπανδρέου που κέρδισε τη ΝΔ με 10 μονάδες διαφορά ελέω Καραμανλή, γίνεται ξανά ο "Γιωργάκης". Και γίνεται ξανά για τους παρακάτω απλούς λόγους:

1. Μπήκε στην ιστορία της Ελλάδας και του ΠΑΣΟΚ με ένα δακτυλίδι σαν τον Πότερ.
2. Πήγε στην συμμετοχική δημοκρατία ως Αρχηγός ήδη του ΠΑΣΟΚ και μοναδικός υποψήφιος.
3. Άσκησε αντιπολίτευση στα κάγκελα, αντιστεκόμενος λυσσαλέα σε κάθε μεταρρύθμιση.
4. Υποσχέθηκε ότι θα έπαιρνε πίσω τον ΟΤΕ και θα ακύρωνε τη σύμβαση με την COSCO.
5. Δήλωσε προεκλογικά ότι "λεφτά υπάρχουν" ενώ προετοίμαζε υπογείως την περιπέτεια του ΔΝΤ με το φιλαράκι του Ντομινίκ.
6. Καταδίκαζε την επιβολή φόρων και την προσφυγή στο ΔΝΤ.
7. Έφτιαξε κυβέρνηση παιδότοπο με επίδοξους μάγους.
8. Παρομοίαζε τη χώρα με Τιτανικό και διατυμπάνιζε ότι είμαστε οι πιο διεφθαρμένοι εκτοξεύοντας τα επιτόκια.
9. Παραιτήθηκε ως Πρωθυπουργός 2 φορές!
10. Υποσχέθηκε τουλάχιστον 3 φορές ότι δεν θα πάρει νέα μέτρα.
11. Δεν κατήργησε ούτε έναν άχρηστο δημόσιο οργανισμό.
12. Δεν έκανε ούτε μια αποκρατικοποίηση.
13. Δεν άνοιξε ούτε ένα κλειστό επάγγελμα και δεν αξιοποίησε ούτε ένα τεμάχιο κρατικής περιουσίας.
14. Έκλεισε χιλιάδες επιχειρήσεις.
15. Εξαφάνισε τη μεσαία τάξη.
16. Πήρε "ψήφο εμπιστοσύνης" για να παραιτηθεί.
17. Πρότεινε ως Πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο.
18. Έφερε το ΠΑΣΟΚ στο δημοσκοπικό 11%.

Θέλετε και άλλο; Πιστεύω ότι αυτά είναι αρκετά για να χαρακτηρίσουν την περίπτωση του πρώην Πρωθυπουργού, ο οποίος θα παραιτηθεί από Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά τον Ιούνιο, δηλαδή μετά τις εκλογές!!!! Τραγικός....

Φθηνά τεχνάσματα.

Όταν η επικοινωνία γίνεται φθηνό τέχνασμα, τότε το αποτέλεσμα είναι ο φθηνός εντυπωσιασμός.

Αυτό συνέβη και στις περιπτώσεις των συλλήψεων των επιχειρηματιών τις τελευταίες ημέρες. Εικόνες με συλλήψεις στους δρόμους της Αθήνας και της υπόλοιπης Ελλάδας, χειροπέδες και αυτόφωρο, συνθέτουν το σκηνικό «επιτυχίας» της Κυβέρνησης και της Οικονομικής Αστυνομίας.

Όμως κανείς δεν εξασφαλίζει ότι αυτοί οι επιχειρηματίες μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους προς το Δημόσιο.

Ο νόμος 2943/2011 που καθιέρωσε την αυτόφωρη σύλληψη για οφειλέτες προς το Δημόσιο, τείνει να ευτελιστεί, επειδή το αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, βάσει του οποίου έγιναν οι πρόσφατες συλλήψεις των γνωστών επιχειρηματιών, είναι σε βαθμό πλημμελήματος. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει η απειλή της προφυλάκισης, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις μη καταβολής ΦΠΑ άνω των 75.000 και φοροδιαφυγής άνω των 150.000 ευρώ, όπου το αδίκημα είναι κακούργημα και άρα η ποινική αντιμετώπιση των εμπλεκομένων πιο αυστηρή.
Επιπλέον το Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο, στο οποίο παραπέμφθηκαν για να δικαστούν οι μεγαλοοφειλέτες, δεν μπορεί να επιβάλει στους υποδίκους ούτε περιοριστικούς όρους, όπως γίνεται σε περιπτώσεις κακουργημάτων, όπου στους κατηγορουμένους επιβάλλεται απαγόρευση εξόδου και εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα, αλλά ούτε και εγγυοδοσία, η οποία συνήθως είναι ανάλογη της οικονομικής επιφάνειας του συλληφθέντος.

Άρα; Τίποτα. Για άλλη μια φορά «πολύ λάδι και από τηγανίτα τίποτα», όπως λέει και ο λαός μας. Διαπόμπευση ονομάτων, δίκαιοι και άδικοι μαζί και βέβαια η μόνιμη εικόνα του έλληνα επιχειρηματία ο οποίος είναι ο σύγχρονος Αλ Καπόνε με ολίγον από Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Δεν άκουσα καμία ανάλυση για το πώς αυτές οι μεγάλες επιχειρήσεις (π.χ. ο όμιλος Πετζετάκι ήταν από τους καινοτόμους στις εφαρμογές που πρόσφερε στους πελάτες του) έφτασαν στο σημείο να χρωστάνε αυτά τα ποσά.

Καμία ανάλυση για το Κράτος που χρωστάει το ΦΠΑ από Δημόσια έργα.

Καμία ανάλυση για τα 5 δις. που χρωστά το Κράτος στις επιχειρήσεις.

Φθηνοί εντυπωσιασμοί σε μια χώρα που λειτουργεί με τοτέμ και μπαμπούλες.

Σε ένα Κράτος που ότι επιχειρηματικότητα διαθέτει, φροντίζει να την αποτελειώνει με άπειρα φορολογικά μέτρα και με την αμαύρωση της προσωπικότητας των επιχειρηματιών.

Σε ένα Κράτος που ξέρει να εισπράττει ως τσιφλικάς και όχι να συμβουλεύει και να καθοδηγεί.

Σε ένα Κράτος που δίνει θαλασσοδάνεια σε ΜΜΕ και αρνείται να δώσει κεφάλαιο κίνησης σε επιχειρήσεις για να επιβιώσουν.

Σε ένα Κράτος που δεν ξέρει να βοηθά τις υγιείς επιχειρήσεις αλλά συνέχεια σχεδιάζει νόμους για να τα παίρνει από όπου μπορεί.

Σε ένα Κράτος που δεν διαθέτει κεντρικό όργανο μελέτης και στρατηγικής ανάπτυξης επιχειρήσεων.

Σε ένα Κράτος πραγματική οπερέτα.

Για να δούμε λοιπόν τώρα, θα καταφέρει το Κράτος να εισπράξει από αυτούς τους επιχειρηματίες;  Ήδη ο Γιώργος Πετζετάκις και ο Λέων Λεβής είναι ελεύθεροι και μάλιστα ο τελευταίος είπε μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες: «δεν πλήρωνα τον ΦΠΑ γιατί ήθελα να πληρώνω τους εργαζόμενους.» Έτσι είναι. Επιλέγεις. Παίρνεις ρίσκο στην τελική. Το Κράτος τί ρίσκο έχει πάρει; Κανένα. Γι αυτό είναι δυσκίνητο και βαριά άρρωστο.     

Την ύστατη ώρα.

Σε λίγη ώρα θα μιλήσει στη Βουλή ο Πρωθυπουργός. Ώρες δύσκολες για τον Γιώργο Παπανδρέου.
Πέρα από ότι ακούγεται αυτές τις ώρες, οφείλουμε να σταθούμε στις δύσκολες πολιτικές στιγμές που περνά ο ίδιος ως πρόσωπο και ως αξίωμα.
Πέρα από το αν τον υποστηρίζουμε, συμπαθούμε ή αντιπαθούμε, θα πρέπει να αποστασιοποιηθούμε από τα γεγονότα και να δούμε τη θέση του αυτή τη στιγμή.
Ο Γιώργος Παπανδρέου εκλέχτηκε πριν 2 χρόνια με στόχους και οράματα. Νίκησε τη ΝΔ με μεγάλη διαφορά και κατάφερε να κάνει το κόμμα του την ολική επαναφορά. Έβαλε το δικό του στίγμα στο ΠΑΣΟΚ και στην πολιτική ζωή.
Είναι δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή είναι στο καναβάτσο. Είναι δεδομένο ότι αισθάνεται ψυχολογικό ράκος. Είναι δεδομένο ότι το όνομα που φέρει τον έχει βαρύνει περισσότερο από όσο αντέχει να σηκώσει ο ίδιος. Και τώρα τί;
Αν στην πολιτική μετρά η υστεροφημία, αυτό που θα πρέπει να κάνει τώρα είναι να μην προχωρήσει σε ψήφο εμπιστοσύνης. Θα πρέπει από το βήμα της Βουλής να ανακοινώσει την προσφυγή σε κάλπες με τον ίδιο πρωθυπουργό. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα περισώσει το όνομά του, τον ιστορικό χώρο που αντιπροσωπεύει και την χώρα μας. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα επιτρέψει σε κανένα επιχειρηματικό, εκδοτικό, τραπεζικό και άλλο συμφέρον να τον διασύρει όπως έκαναν με τον πρώην Πρωθυπουργό.
Με αυτόν τον τρόπο δεν θα επιτρέψει στα εγχώρια και εκτός χώρας λαμόγια να του λένε να φύγει με ελικόπτερο από το Μαξίμου. Κανείς Πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν φεύγει με ελικόπτερο, δεν φυγαδεύεται. Κανείς Πρωθυπουργός δεν υπήρξε άνανδρος!
Βλέποντας λοιπόν, την εικόνα του Πρωθυπουργού αυτές τις ώρες θυμάμαι την αντίστοιχη του Καραμανλή όταν ανακοίνωνε τις εκλογές το 2009. Ένας Καραμανλής που φαινόταν ότι είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του. Έτσι είναι και ο Πρωθυπουργός τώρα.
Πιστεύω ότι ο Πρωθυπουργός θα πρέπει με τη σημερινή του στάση να αποδείξει ότι μπορεί να τα έκανε θάλασσα, αλλά τιμά τον ρόλο του και το όνομά του.
Έστω και την ύστατη στιγμή, να δείξει σε όσους έκανε ανθρώπους (αυτός και ο πατέρας του) και τώρα του γυρνάνε την πλάτη ότι σέβεται τον κόσμο που τον εξέλεξε πριν 2 χρόνια.
Ένα είναι σίγουρο: ο λαός γνωρίζει και σε αυτόν ανήκει η ετυμηγορία. Για όλους.

Οι κρίσιμες ώρες

Καλό μας μήνα.

Αν και τους τελευταίους μήνες το λέμε από συνήθεια παρά γιατί το πιστεύουμε.
Είναι δεδομένο ότι ζούμε μεγάλες στιγμές μέσα από τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, ειδικά των τελευταίων ωρών. Αυτοί όμως που θα πρέπει να μετρήσουν το πολιτικό τους ανάστημα και να δημιουργήσουν τις δικές τους μεγάλες στιγμές είναι οι υποψήφιοι σωτήρες της καταρρακωμένης Ελλάδας.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, ο Α. Σαμαράς, οι βουλευτές είναι δεδομένου ότι βιώνουν τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Είναι η στιγμή που η Ιστορία τους κρίνει και η Ελλάδα χρειάζεται να πάρουν τις μεγαλύτερες αποφάσεις για το καλό της. Πιστεύω ότι όλοι οι προαναφερθέντες αυτές τις στιγμές είναι μουδιασμένοι και αναποφάσιστοι καθώς βρίσκονται στην κόψη της δύσκολης απόφασης, υπό τον φόβο της κοινωνικής αναταραχής.

Μουδιασμένοι, αναποφάσιστοι. Μα πάνω από όλα φοβισμένοι. Φοβισμένοι γιατί, όλοι κατάλαβαν την 28^η Οκτωβρίου ότι ο κόσμος πλέον δεν παίζει, η αγανάχτηση δεν είναι μόνο λόγια και ευρήματα σε δημοσκοπήσεις. Είναι κάτι περισσότερο. Είναι λαϊκή οργή που αρχίζει να παίρνει μορφή και φωνή. Πλέον όλοι κατανόησαν ότι το σύστημα όπως το δημιούργησαν και το εξέθρεψαν, τώρα γυρίζει εναντίον τους. Γιατί δεν είναι κακό να εκτρέφεις ένα σύστημα, αλλά είναι κακό να το εκτρέφεις με ψέματα και φρούδες ελπίδες, με ψεύτικα όνειρα και υποσχέσεις. Τότε όλα γυρίζουν εναντίον σου. Αυτές τις στιγμές ο λαός είναι καθαρά εναντίον των πολιτικών και όχι μόνο.

Πολλές φορές όταν θέλω να αναλύσω επικοινωνιακά ένα πρόσωπο «παγώνω» για λίγο την εικόνα του. Αυτή τη στιγμή, τα περισσότερα πολιτικά πρόσωπα είναι φοβισμένα και ενεργούν υπό το κράτος του πανικού.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κοίταζε το πλήθος στην παρέλαση με φόβο και ανεξήγητα ερωτηματικά, καθώς δεν πίστευε ποτέ ότι αυτός ο κόσμος θα συμπεριφερόταν με αυτόν τον τρόπο, πάνω από θεσμούς και πρόσωπα. Ξεχνάει όμως ο σημερινός Πρόεδρος ότι υπήρξε εκ των πρωτοκλασάτων υπουργών των Κυβερνήσεων Α. Παπανδρέου από το 1981. Αρκέστηκε να πει ότι δεν πρέπει να τον αποκαλούν προδότη γιατί από 15χρονο παιδί πολεμούσε τους Γερμανούς. Σωστό, ως προς το προδότης. Λάθος ως προς το τί έκανε τότε, γιατί και τώρα τα 15χρονα παιδιά πολεμούν. Πολεμούν σε μια μάχη που έχει νεκρούς από τις αυτοκτονίες επιχειρηματιών που βλέπουν τα όνειρα μιας ζωής να καταστρέφονται. Πολεμούν τα ίδια όταν λιποθυμούν στα σχολεία επειδή οι γονείς τους δεν έχουν να τα ταΐσουν. Πολεμούν τα ίδια όταν δεν ξέρουν τί ξημερώνει σε αυτά και στην οικογένειά τους. Πολεμούν κε. Πρόεδρε και αντί να παραμείνετε στη θέση σας και να τους ακούσετε, φύγατε. Και φανταστείτε, είστε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1992 ανεβαίνοντας στη ΔΕΘ είχε δακρύσει όταν τον ρώτησαν για τη Μακεδονία. Το αναφέρω έτσι απλά για την ιστορία.

Ο Πρωθυπουργός από την άλλη έχει πραγματικά χάσει τον έλεγχο. Κουρασμένος, μπερδεμένος, έντονα ανήσυχος, ψάχνει απεγνωσμένα να αποδράσει από το πολιτικό σκηνικό. Προσπαθεί να πετάξει την καυτή πατάτα, όπως ο Κ. Καραμανλής. Γνωρίζει όμως ότι θα είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο. Η κίνησή του για δημοψήφισμα ήδη έχει σηκώσει θύελλα αντιδράσεων εντός και εκτός συνόρων. Η καρατόμηση της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων πριν λίγο από το ΚΥΣΕΑ έχει φουντώσει διάφορα σενάρια στα δημοσιογραφικά γραφεία. Το λυπηρό για τον Γιώργο Παπανδρέου είναι ότι σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα γκρέμισε την εικόνα του. Όσο παραμένει στη θέση του Πρωθυπουργού υπογράφει και το πολιτικό του τέλος. Το υπογράφει φαρδιά πλατιά. Αυτό που θα μπορούσε να σώσει την ύστατη στιγμή το πολιτικό του προφίλ είναι μόνο οι εκλογές. Τίποτα από όλα τα άλλα σενάρια περί συγκυβέρνησης, δημοψηφίσματος, εκλογής νέου αρχηγού από την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Οι εκλογές, όπου ο λαός θα αποφασίσει καθαρά, μπορεί να είναι ένα πολιτικό καθαρτήριο για τον Πρωθυπουργό.

Ο Α. Σαμαράς μπορεί να αποτελεί τον εν δυνάμει Πρωθυπουργό, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν πιστεύω ότι θέλει διακαώς να γίνει τώρα Πρωθυπουργός. Και εξηγούμε. Οι κινήσεις που κάνει δεν δείχνουν ξεκάθαρα ότι το έχει πάρει απόφαση. Πηγαίνει και συναντά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αντί να του πει χωρίς περιστροφές ότι θα πρέπει να παραιτηθεί και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές παρόλα αυτά συζητάνε για το τί θα κάνει η ΝΔ αν γίνει κυβέρνηση. Αντί να πάρει όλους τους βουλευτές του και αν αποχωρήσει από το κοινοβούλιο και μάλιστα σε συνεννόηση με τα άλλα κόμματα, εντούτοις μένει. Αν δεν αποδείξει τώρα ότι η πολιτική απομόνωση τόσων ετών τον ατσάλωσε, πότε θα το κάνει; Γιατί λοιπόν δεν κάνει την κίνησή του; Γιατί απλά ούτε η ΝΔ έχει πει ότι θα διώξει την Τρόικα, αλλά μιλάει για επαναδιαπραγμάτευση. Ποιά επαναδιαπραγμάτευση; Η επαναδιαπραγμάτευση της ΝΔ θα καταντήσει όπως το «λεφτά υπάρχουν» του ΠΑΣΟΚ. Ο λαός κύριοι της ΝΔ δεν θέλει επαναδιαπραγμάτευση, θέλει ανεξαρτησία και ανάπτυξη χωρίς κηδεμονίες.

Για το τέλος άφησα τους βουλευτές. Ειδικά εκείνους του ΠΑΣΟΚ που οι έρμοι βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα. Αυτά βλέπουν οι της ΝΔ και ευλογούν τον Καραμανλή που εγκατέλειψε την εξουσία, οδηγώντας τη ΝΔ σε ιστορική ήττα. Τουλάχιστον εκείνοι δεν κινδυνεύουν άμεσα.  Τις τελευταίες ώρες κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ οδηγούνται σε ανεξαρτητοποιήσεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο θέατρο από αυτό που κάνουν. Επειδή έχουν φοβηθεί πλήρως μετά και την 28^η τρέχουν τώρα να ανεξαρτητοποιηθούν υπό το φόβο των χειρότερων. Γιατί δεν το έκαναν πριν λίγες ημέρες, πριν ένα μήνα έστω; Γιατί δεν το έκαναν όταν επικύρωσαν τη νέα δανειακή σύμβαση; Δεν το έκαναν, γιατί δεν πίστευαν ότι ο λαός μπορεί να αντιδράσει έτσι. Δεν πίστευαν ότι όσους έχουν βολέψει από το 1981 μέχρι τώρα θα γύριζαν εναντίον τους. Μα, κυρίες και κύριοι βουλευτές, δεν γνωρίζετε ότι ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος, ειδικά όταν κόβεις άτσαλα τα δικαιώματα του ευεργετηθέντος που εσύ ο ίδιος έχεις προσφέρει απλόχερα δημιουργώντας έναν κομματικό στρατό;

Όλοι λοιπόν βιώνουν τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους και της πολιτικής τους καριέρας. Αλλά δεν θα έπρεπε. Ότι σπείρεις θα θερίσεις σε αυτή τη ζωή. Αυτό συμβαίνει τώρα. Έσπειραν ανέμους και θερίζουν θύελλες.

Αυτό που πραγματικά με λυπεί αυτές τις ώρες είναι ότι η Ελλάδα ακόμα δεν μπορεί να βγάλει το μωβ χρώμα από τη γραβάτα του Πρωθυπουργού με φόντο το Καστελόριζο, όταν ανακοίνωνε την προσφυγή στο ΔΝΤ. Και εσύ συνονόματε, γιατί είπες ότι είχες χαρτογραφήσει την πορεία προς την Ιθάκη; Ούτε GPS δεν είχες. Μόνο λόγια, που όσοι στα έγραφαν σε οδηγούσαν στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα ή καλύτερα στο άγνωστο με κανό την ελπίδα και την εθνική μοναξιά σου.

Και αυτό το μωβ χρώμα δεν μπορεί να φύγει από τα μάτια μου. Μένει εκεί, παγωμένη εικόνα, να μου θυμίζει το τέλος της Ελλάδας. Της Ελλάδας που χαιρόταν και γέλαγε, που θαύμαζε και ονειρευόταν, που μοχθούσε και πάλευε, που είχε κάτι να περιμένει, που είχε κάτι να αγαπά και να λατρεύει. Αυτό το μωβ.  

Διακορευμένες Παρθένες.

Η γενιά μας ζει δραματικές και παράλληλα ιστορικές στιγμές. Ολοένα και πυκνώνουν οι φωνές που μιλάνε για οικονομική κατοχή και για παράδοση της χώρας στους «δανειστές- κατακτητές» που πλέον φορούν άλλη στολή και έχουν άλλο λόγο, οικονομικό.

Πολλές φορές, όσοι ασχολούμαστε με τις επιχειρήσεις και τις υπηρεσίες αποφεύγουμε να πάρουμε θέση απέναντι σε ότι συμβαίνει. Ειδικά οι πολιτικοί αναλυτές κρατάμε μια στάση κάπως απομακρυσμένη από τις θέσεις, τις απόψεις και τις κριτικές προσώπων. Δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Δεν θέλω να ανήκω σε όσους μιλούν καλυμμένα υπό το φόβο της επαγγελματικής τους περιθωριοποίησης ή της οικονομικής τους εξάρτησης. Εξάλλου μέσα από αυτό το Blog, επέλεξα να γράφω επώνυμα και με το τηλέφωνο μου να αναγράφεται ευδιάκριτο. Επίσης, από το 2006 επέλεξα να δραστηριοποιούμαι στο ελεύθερο επάγγελμα με ότι αυτό συνεπάγεται . Αλλά το κυριότερο που επέλεξα να κάνω είναι να έχω την ελευθερία της γνώμης μου.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Όπως θα βλέπετε στην εικόνα που συνοδεύει το σημερινό κείμενο, βρήκα στη γραμματοθυρίδα μου αυτό το prospectus και έμεινα να το κοιτάζω αποσβολωμένος. Όχι γιατί δεν έχω ανάγκη τα άμεσα μετρητά, ποιός δεν τα έχει ανάγκη! Αλλά γιατί, οι περίφημοι «έμποροι υλικών αγαθών» τον καιρό του πολέμου όπου πήγαινες για να δώσεις τα τιμαλφή σου και να πάρεις ένα κομμάτι μαγιά και λίγο λάδι, πλέον σε βρίσκουν στο σπίτι σου. Και ευτυχώς που ονομάζονται «Ένωση Εντίμων Ενεχυροδανειστών». Φανταστείτε δηλαδή να μην ήταν έντιμοι αλλά Άτιμοι, τί θα γινόταν.

Δεν κατηγορώ την επαγγελματική κατηγορία των ενεχυροδανειστών, αλλά κατηγορώ όσους μας έφτασαν ως εδώ. Όσους έκαναν την Ελλάδα μικρότερη, φτωχότερη και να τρέχει στα ενεχυροδανειστήρια. Βέβαια όσο προλαβαίνει να τρέξει ακόμα, γιατί τα χρυσαφικά και τα ασημικά της οικογένειας τελειώνουν. Ειδικά τώρα με το κούρεμα του Χρέους, θα εξαφανιστούν και αυτά.

Έχετε παρατηρήσει πως τα περισσότερα ενεχυροδανειστήρια από εκεί που βρίσκονταν «κρυμμένα» σε στοές και στους τελευταίους ορόφους των μεγάλων κτηρίων της Αθήνας και του Πειραιά, τώρα κατέβηκαν σε ισόγεια μαγαζιά, γωνιακά, «ντυμένα» από πάνω μέχρι κάτω με διαφήμιση;  Και η διαφήμιση να είναι πάντα στο κίτρινο, το χρώμα του χρυσού και να υπόσχεται άμεσα μετρητά;

Οι άνθρωποι τη δουλειά τους κάνουν και πολύ καλά (εκτός της διαφημιστικής τους καμπάνιας η οποία είναι άθλια) και μπράβο τους. Είναι ένα από τα επαγγέλματα που η κρίση δεν έχει πιάσει ακόμα. Εξάλλου η αξία του χρυσού είναι σταθερή.

Αυτό όμως που δεν είναι σταθερό είναι το πολιτικό δυναμικό της Χώρας. Γι αυτό το δυναμικό γράφω καιρό τώρα. Αλλά τώρα θα τους δώσω έναν ακόμα χαρακτηρισμό: “διακορευμένες παρθένες”. Έτσι λειτουργούν, έτσι εμφανίζονται, έτσι θα πολιτευθούν στις επερχόμενες εκλογές. Και εμείς ως ψηφοφόροι τί θα κάνουμε; Δεν ξέρω να σας πω. Αυτό που θέλω να δω, από την πλευρά της πολιτικής ανάλυσης, είναι το ποσοστό του δικομματισμού και της αποχής. Θέλω πραγματικά να δω πώς θα επιδράσει στους συγκεκριμένους δείκτες η πορεία των κομμάτων από τις εκλογές του 2009 έως τώρα. Τότε θα σας πω αν τελικά αλλάζουμε ή όχι. Τώρα ότι και να πούμε είναι απλά υπόθεση.

Το μυαλό μου γυρνά πίσω στα μαθητικά χρόνια και στις παρελάσεις μας στην κεντρική λεωφόρο του Πειραιά. Εποχές ανέμελες. Σε λίγες ημέρες η νέα γενιά θα παρελάσει. Για ποιόν θα παρελάσει; Για ποιά ιδανικά; Για ποιά χώρα; Μάλλον για τη χώρα που ήδη έχει βάλει τη γενιά σε βαλίτσες και την αποχαιρετά σε αεροδρόμια και λιμάνια. Για τη χώρα που καθημερινά παραδίδεται από ανίκανους κυβερνώντες στα χέρια των δανειστών και των διεθνών και εγχώριων τοκογλύφων. Για τη χώρα που καθημερινά βυθίζεται στην ανυπαρξία, στη θλίψη, στην περιθωριοποίηση, στην απραξία, στην αδράνεια. Για τη χώρα του «μαζί τα φάγαμε», του «λεφτά υπάρχουν», του «η Ελλάδα μπορεί», του «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Για τη χώρα που δυστυχώς δεν υπάρχει ένας Νέστορ Κίρσνερ, να την οδηγήσει σε νέους δρόμους.

«Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος, λίγο ελεύθερο χρόνο να βγάλει έναν αναστεναγμό, να ταξιδέψουν τα μάτια του στον ουρανό», γράφει η Αμαλία Μουτούση.

«Δεν θέλει πολλά η Ελλάδα, λίγο ελεύθερο αέρα να αναπνεύσει, να ονειρευτεί ξανά και να μεγαλουργήσει όπως παλιά», λέμε εμείς και ελπίζουμε.    

Περί αυτοκτονιών.

Δυστυχώς η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στην κατρακύλα του γκρεμού και οι κυβερνώντες απλά ευχαριστούν τους...Τροϊκανούς. "Ευτυχώς που είμαστε υπό επιτήρηση", δήλωσε ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών...Ευτυχώς που είμαστε υπό επιτήρηση και οι επιχειρηματίες αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλον.
Η αυτοκτονία του διευθύνοντος συμβούλου της διαφημιστικής εταιρείας VITAMIN, Μιχάλη Κριάδη, αποτελεί μια ακόμα γροθιά στο στομάχι του φαύλου συστήματος που οδηγεί (και) την επιχειρηματικότητα όχι απλά στην εξαφάνιση της αλλά στο θάνατο. Κυριολεκτικά.
Η περίπτωση του Μ. Κριάδη είναι ακόμα μια απόδειξη της απόγνωσης στην οποία βρίσκονται οι συμπολίτες μας και ειδικά όσοι επιχειρούμε. 
Η χώρα έχει πτωχεύσει, το φορολογικό σύστημα είναι διάτρητο, το Κράτος είναι ο μέγας χωροφύλακας, οι Τράπεζες έχουν στεγνώσει την αγορά, τα νέα μέτρα βάζουν ταφόπλακα στα μεσαία εισοδήματα, οι εταιρείες μεταναστεύουν, τα γερά μυαλά επίσης μεταναστεύουν, ο επιχειρηματίας αντιμετωπίζεται τουλάχιστον ως εν δυνάμει λαμόγιο, αναπτυξιακή πολιτική δεν υπάρχει...ε, δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο για να σε φτάσει στην απόγνωση. 
Στην απόγνωση όμως σε φτάνει και ο απερίγραπτος στρουθοκαμηλισμός της κοινωνίας μας. Κανένα δελτίο ειδήσεων δεν αναφέρθηκε στην αυτοκτονία του Κριάδη, όπως και δεν αναφέρονται σε καμία αυτοκτονία επιχειρηματιών και ειδικά στην Κρήτη. Μόνο τα blogs αναφέρονται και πάλι καλά. Δηλαδή δεν είναι είδηση η ανησυχητική αύξηση του αριθμού των αυτοκτονιών του κόσμου υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης και είναι είδηση η αποφυλάκιση του "Πολιτικού Κρατούμενου" Μ. Ψωμιάδη. Αγαπούλες...
Η κατρακύλα τελικά δεν είναι οικονομική, είναι πάνω από όλα κοινωνική και πολιτισμική. Και μάλιστα στην χώρα που γέννησε τον Πολιτισμό και τοποθέτησε τον άνθρωπο στο ψηλότερο βάθρο των αξιών.
Αλλά έτσι είναι, αφού μέσα σε λίγα χρόνια μετά και τις εμφύλιες διαμάχες γίναμε η χώρα όπου πραγματικά ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα! Πώς κάποιοι απέκτησαν πανάκριβα σπίτια, ακριβά αυτοκίνητα, σκάφη, οικιακές βοηθούς, ενώ πριν δεν είχαν στον ήλιο μοίρα? Και μετά χαλάμε αμέτρητες ώρες για να αναλύσουμε το πώς ξεκίνησε η κρίση. Τέλος πάντων.
Το κλίμα στην αγορά είναι βαρύ και όσο περνά ο καιρός επιδεινώνεται. Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες βρίσκονται σε απόγνωση. Και η απόγνωση δεν είναι καλός σύμβουλος.
Ας αναπαύσει ο Θεός την ψυχή του Κριάδη και ας βοηθήσει όλους μας.

Η παρουσία του κ. Α. Σαμαρά στη ΔΕΘ.

Η εμφάνιση του κ. Σαμαρά ενέτεινε τον προβληματισμό που εκφράζω όταν αναφέρομαι στο πρόσωπό του. Από τη μια διαθέτει τη στόφα του Πρωθυπουργού και σίγουρα αποτελεί το δυνατό χαρτί της ΝΔ, από την άλλη δείχνει να λειτουργεί ως manager μιας κατάστασης, χωρίς να μπορεί να κάνει το βήμα εκείνο που θα τον απογειώσει πολιτικά.

Σαφώς η χθεσινή εμφάνιση του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ήταν σκάλες ανώτερη από εκείνη του Πρωθυπουργού. Ο Α. Σαμαράς έχει πλέον μια δημοσκοπική δυναμική που τον πάει ολοταχώς για το Μέγαρο Μαξίμου. Αλλά αρκεί μόνο αυτό;

Η χθεσινή του λοιπόν παρουσία ήταν σίγουρα αρκετά καλή. Η οπτική και η φωνητική του επικοινωνία ήταν αρκετά καλές και οι απαντήσεις σε γενικές γραμμές στις ερωτήσεις στους δημοσιογράφους ήταν λογικές. Σε κάποιες στιγμές έδειξε πυγμή και δικαίωσε έτσι το ρόλο του ως αρχηγού της ΝΔ. Στο λόγο του πολλές φορές χρησιμοποίησε λαϊκές εκφράσεις, θέλοντας να κινηθεί στα όρια της Λαϊκής Πατριωτικής Δεξιάς εκτός του χώρου της Κεντροδεξιάς. Θεμιτό αν σκεφτεί κανείς την απώλεια ψηφοφόρων προς τα Δεξιά του και συγκεκριμένα προς το ΛΑΟΣ.

Πολύ καλή λοιπόν η εικόνα του κ. Σαμαρά. Νέος, αποφασισμένος, διαβασμένος, με νέο motto. Όλα αυτά καλά. Αλλά. Όταν δέχτηκε δύο ερωτήσεις εκεί έχασε αρκετούς πόντους και σίγουρα ένα κομμάτι του μεσαίου χώρου. Οι ερωτήσεις του κ. Βλάχου και της κα. Τριανταφύλλου τον έκαναν να αισθανθεί αμήχανος και να απαντήσει με γενικολογίες και αοριστίες. Και αυτές οι δυο ερωτήσεις ήταν φωτιά, καθώς ο ψηφοφόρος του μεσαίου χώρου εκεί περίμενε να ακούσει τί θα έκανε ο κ. Σαμαράς. Εκεί ο κ. Σαμαράς απέτυχε να δείξει ότι δεν αρκεί μόνο να είσαι ένας ακόμα Πρωθυπουργός εν αναμονή, αλλά ο Ηγέτης που θα αλλάξει εκ θεμελίων το σάπιο και διαβρωμένο σύστημα της χώρας. Απέτυχε να αποδείξει ότι θα είναι εκείνος θα αλλάξει τα πάντα και θα το κάνει. Απέτυχε να δείξει ότι θα είναι ο Ηγέτης που θα επιλέξει ένα πολιτικό δυναμικό, το οποίο θα είναι ικανό, αποτελεσματικό, αξιόπιστο και εργατικό. Αυτό το επισφράγισε όταν είπε ότι δεν πρέπει οι βουλευτές του να βιάζονται να ράψουν υπουργικά κοστούμια και ότι θα κυβερνήσει και με εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες. Παραδέχθηκε δηλαδή, ότι η ΝΔ δεν διαθέτει αξιόμαχο πολιτικό δυναμικό!

Ο αποσυντονισμός του στις συγκεκριμένες ερωτήσεις ενίσχυσε τον κάπως αόριστο λόγο του για το Μεσοπρόθεσμο, το Μνημόνιο, τις αποκρατικοποιήσεις, τα μυαλά των ξένων που θα προσπαθήσει να αλλάξει. Μέχρι εκεί τα κατάφερνε να περνά τις σκοπέλους των ερωτήσεων με επιτυχία. Στο θέμα όμως της Διαφθοράς και της Διαπλοκής και με τις απαντήσεις που έδωσε χάλασε αυτόματα την πολύ καλή του εικόνα. Αρκέστηκε να αναφερθεί στις εξαγγελίες του στο Ζάππειο I και II, δηλαδή περσινά ξινά σταφύλια…  

Το έχουμε γράψει αρκετές φορές, ο κόσμος πλέον έχει υιοθετήσει ένα νέο τρόπο αξιολόγησης των πολιτικών και ένα νέο τρόπο κατανόησης του πολιτικού λόγου. Οι γενικολογίες που ακούγονται από το 1974 και μετά στη ΔΕΘ δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται. Αυτό δεν το κατανοεί κανείς από τους πολιτικούς αρχηγούς μέχρι σήμερα. Μετά όλοι διερωτώνται γιατί τα ποσοστά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ είναι κάτω από 45%.

Ο κ. Σαμαράς έχει μπροστά του έναν ιδιαίτερα απαιτητικό δρόμο. Πρέπει να κατανοήσει ότι αν αποτύχει αυτό θα σημαίνει και το πολιτικό του τέλος. Όπως και το πολιτικό τέλος του κ. Παπανδρέου είναι προ των πυλών. Όποιος Πρωθυπουργός αποτυγχάνει να εκφράσει τους πολίτες έχει «πεθάνει» πολιτικά και δεν πρέπει να προσδοκά ανάσταση νεκρών ούτε ζωή του μέλλοντος. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Για τον κ. Καραμανλή θα αναφερθώ τις επόμενες ημέρες (λίγο σε Λάζαρος μου κάνει).

Ο απαιτητικός δρόμος του κ. Σαμαρά γίνεται ακόμα πιο απαιτητικός αν σκεφτεί κανείς ότι πολιτικά είναι ισχυρός και έχει απέναντι του συνεχόμενες παλινωδίες μιας κυβέρνησης που διέψευσε τις πολιτικές προσδοκίες των ψηφοφόρων του 2009. Όταν λοιπόν παίζεις ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο και δεν μπορείς να μεταδώσεις την εικόνα του Ηγέτη με καθαρότητα-αμεσότητα- αποτελεσματικότητα, τότε έχεις πρόβλημα. Και είναι πολύ καλά τα συνθήματα και οι εξαγγελίες αλλά αν ο κ. Σαμαράς απαντούσε χθες στις δυο ερωτήσεις ως εξής: «θα στείλω στη φυλακή όσους διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Και αυτό είναι δέσμευσή μου, διαφορετικά θα πάω σπίτι μου.», να ήταν σίγουρος ότι θα είχε κερδίσει. Για να φας ομελέτα πρέπει να σπάσεις αυγά, λέει ο λαός και πολύ σωστά. Τα αυγά λοιπόν δεν τα έσπασε χθες.

Κερδισμένος ή χαμένος ο κ. Σαμαράς από τη χθεσινή του εμφάνιση; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Κάπου ανάμεσα στα δύο. Ο πολίτης όμως θέλει αποτελέσματα άμεσα. Αυτό το στοίχημα θα πρέπει να το κερδίσει ο κ. Σαμαράς αν επιθυμεί να μείνει στην ιστορία του έθνους ως ο πολιτικός που έκανε τη μεγάλη ανατροπή. «Η Ελλάδα μπορεί», είπε. Εκείνος θα μπορέσει;  

Η παρουσία του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.

Όπως είχαμε πει και σε προηγούμενη ανάρτησή μας, ο κ. Πρωθυπουργός θα έπρεπε να προσέξει ιδιαίτερα την εμφάνισή του στη ΔΕΘ για πολλούς λόγους, αλλά κυριότερα για να μην θυμίσει Καραμανλή του 2008. Δυστυχώς όμως θύμισε.
Η παρουσία του στη χθεσινή ομιλία ήταν σχεδόν τραγική και δεν αναφερόμαστε μόνο σε αυτά που είπε, αλλά στην εμφανισή του συνολικά.
Η αλήθεια είναι ότι οι ώρες είναι δύσκολες για εκείνον προσωπικά, καθώς γνωρίζει ότι η χώρα έχει βουλιάξει αλλά δεν γνωρίζει πώς θα διαφύγει πολιτικά. Όμως, χθες φάνηκε η προσωπική εγκατάλειψη του κ. Παπανδρέου.
Δεν θύμισε σε τίποτα τον πολιτικό που κέρδισε με 11 μονάδες τη ΝΔ.
Η εικόνα λοιπόν θλιβερή. Δεν θα σταθώ στις απαντήσεις του στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, οι οποίες προδιέγραψαν το τί πρόκειται να συμβεί ( "η κάθε οικογένεια να έχει τουλάχιστον έναν εργαζόμενο" κτλ.) αλλά θα σταθώ στην εικόνα του.
Η εικόνα της χθεσινής συνέντευξης θύμισε την ορχήστρα στον Τιτανικό που συνέχιζε να παίζει ενώ το καράβι βούλιαζε. Οι Υπουργοί που πλαισίωναν τον Πρωθυπουργό κλήθηκαν ανεπαρκώς να παίξουν τον ρόλο του μπαλαντέρ στις ερωτήσεις που δεν γνώριζε επαρκώς ο ίδιος.
Ο κ. Βενιζέλος εμφανίστηκε κουρασμένος και απογοητευμένος. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός καταβεβλημένος, αβέβαιος και μπερδεμένος. Μια ορχήστρα που απλά έπρεπε να παίξει.
Η μόνη-αν θέλετε- "έξυπνη" κίνηση που συνέβει ήταν η ιδέα να τοποθετηθεί ο κ. Βενιζέλος στην ίδια σειρά με τους υπόλοιπους υπουργούς. Αυτό το εσωκομματικό παιχνίδι μεταφράζεται σε προσπάθεια "υποβιβασμού" του ιδίου.

Πριν ξεκινήσει η χθεσινή συνέντευξη του κ. Παπανδρέου πίστευα ότι θα έχω να γράψω αρκετά σήμερα. Ατύχησα. Κρίμα όμως, γιατί η εικόνα του έχει αρχίσει εδώ και καιρό να καταρρέει. Και η χθεσινή του συνέντευξη ήταν μια καλή ευκαιρία για να "γυρίσει" το παιχνίδι. Και από ότι φαίνεται οι επικοινωνιολόγοι του δεν δίνουν τον υπερ πάντων αγώνα για να διασώσουν τουλάχιστον την πολιτική και ηγετική του οντότητα. Αν δεν προσέξουν θα μετατραπεί σε έναν "νέο Καραμανλή". Ήδη παρουσιάζεται ως ο Πρωθυπουργός που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κάνει κανό, όπως και ο προκατοχός του που παρουσιαζόταν να παίζει με τις ώρες Playstation.
Κρίμα.

Ο δύσκολος δρόμος του κ. Παπανδρέου.

  

 
Ακόμα δεν τελείωσε το καλοκαίρι και ο μακρύς χειμώνας για τον κ. Παπανδρέου ξεκίνησε. 
Η κακή επικοινωνιακή διαχείριση της επικείμενης ομιλίας του στη ΔΕΘ ήταν η αρχή σε ένα μακρύ κατάλογο δύσκολων καταστάσεων. 
Η παραίτηση του Χ. Παμπούκη ήταν η δεύτερη δυσκολία στην agenda του Πρωθυπουργού και το μεγάλο εμπόδιο  που έρχεται μπροστά είναι η ΔΕΘ. 
Πώς τα διαχειρίζεται όλα αυτά ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου; Απλά συνεχίζει τις διακοπές του ανά την Ελλάδα και κάνει σπάνιες εμφανίσεις ως άλλος guest star της Πολιτικής. 
Πώς τα διαχειρίζονται όλα αυτά οι επιτελείς του Πρωθυπουργού; Με διαρροές στα κανάλια με διαψεύσεις και αμηχανία. Δηλαδή δεν τα διαχειρίζονται. Η απόδειξη ήταν η ομιλία του Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ. Μεσολάβησαν τουλάχιστον 2 ημέρες όπου το θέμα "έπαιζε" στα κανάλια, εμφανίζοντας τον Πρωθυπουργό ως τρομαγμένο για να πάει και να μιλήσει στους παραγωγικούς φορείς, και επίσημη διάψευση δεν είχε ανακοινωθεί. Τραγικό.

Ύστερα ήρθε η παραίτηση του κ. Παμπούκη η οποία αποτέλεσε βόμβα σε αυτό που στην επικοινωνία λέμε "διαχείριση κρίσεων". Όταν ως Πρωθυπουργός έχεις να αντιμετωπίσεις πλείστα μέτωπα, το λιγότερο που θέλεις είναι να χάσεις το πιο έμπιστο και προβεβλημένο στέλεχος που διαθέτεις. Όταν αυτό το στέλεχος είναι και ένας από τους διαπρεπέστερους Νομικούς της χώρας που έχει δώσει στην εικόνα σου ως Πρωθυπουργός αίγλη και ομοιογένεια, τότε η παραίτηση του γίνεται απαγορευτική. Κάνεις οτιδήποτε χρειαστεί για να τον κρατήσεις.
Θα μου πείτε ότι ένας Πρωθυπουργός δεν εκβιάζεται. Σωστά. Όμως όταν χρειάζεται η ομάδα που αγωνίζεται να κρατηθεί ενωμένη, τότε ο ηγέτης οφείλει να κάνει παραχωρήσεις και μάλιστα να τις παρουσιάσει προς όφελος του. Τί εννοώ;
Ο κ. Παμπούκης παραιτήθηκε αντιδρώντας στην μη ύπαρξη Υπουργείου Ναυτιλίας επικαλούμενος διοικητικές δυσλειτουργίες που δεν τον άφηναν να πράξει έργο. Το αίτημά του είναι σωστό και μάλιστα αυτό έχει αποδειχτεί και από τις θέσεις όλων των εμπλεκόμενων στην Ναυτιλία. Ο κ. Παπανδρέου θα έπρεπε να δεχτεί τη σύσταση του Υπουργείου και θα κέρδιζε έτσι διπλά: από τη μία το στέλεχός του και από την άλλη τον ναυτιλιακό κόσμο που επιθυμεί διακαώς την επανασύσταση του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας.
Τώρα τί κατάφερε ο Πρωθυπουργός; Έχασε ένα έντιμο, μορφωμένο και επαγγελματικά καταξιωμένο στέλεχος και τον έκανε «ήρωα» καθώς εμφανίστηκε ως ο μοναδικός ο οποίος είχε το σθένος να παραιτηθεί για την μη επανασύσταση του Υπουργείου.  

Και όλα αυτά λίγες ημέρες πριν ο Πρωθυπουργός ανέβει στη Θεσσαλονίκη για την καθιερωμένη ΔΕΘ.
Ο Πρωθυπουργός τώρα θα πρέπει να επιστρατεύσει όλες τις πολιτικές ικανότητες που διαθέτει καθώς θα πρέπει να πείσει για τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση του αλλά και για το ότι διαθέτει όραμα ανάπτυξης.
Να θυμίσουμε μόνο ότι πριν λίγα χρόνια η ΔΕΘ είχε αποτελέσει την αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της ΝΔ και για τον ίδιο τον κ. Καραμανλή προσωπικά. Εάν ο Πρωθυπουργός δεν πείσει ή επιχειρήσει να αοριστολογήσει τότε τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα και ο χειμώνας μακρύς και κρύος.
Αφήστε που ο Πρωθυπουργός θα μιλήσει στις 11 Σεπτεμβρίου… Αυτό για τους προληπτικούς.

Εκνευρίζομαι...

Παρακολουθώντας τις δηλώσεις της κα. Μπακογιάννη στον ΣΚΑΙ θα καταλάβουμε γιατί οι πολιτικοί έχουν χάσει τη σύνδεση με τον λαό. Ακόμα και τώρα, που η χώρα δεν βρίσκεται απλά στο χείλος του  γκρεμού  αλλά έχει πέσει κιόλας, χρησιμοποιούν τα ίδια επικοινωνιακά παιχνίδια. Δεν είναι κακό να χρησιμοποιείς τα ίδια παιχνίδια αλλά τουλάχιστον κάντο με έξυπνο τρόπο.

Η κα. Μπακογιάννη δήλωσε ότι το κόμμα της θα αποτελέσει την έκπληξη των εκλογών, όποτε και αν γίνουν αυτές, καθώς το ποσοστό που φέρεται να παίρνει τώρα στις δημοσκοπήσεις είναι αποτέλεσμα των… «κακών» εταιρειών δημοσκοπήσεων και των «μεθόδων μέτρησης τους» οι οποίες μετράνε τα άλλα κόμματα και είναι ξεπερασμένες, γιατί «…οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται είναι για τα υπάρχοντα κόμματα και όχι για τη Δημοκρατική Συμμαχία…»!!!  

Άλαλα τα χείλη και των ασεβών και των ευσεβών!  

Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε τις καινούριες στατιστικές μεθόδους στην Έρευνα για να εξυπηρετήσουμε τους πόθους του κάθε κόμματος και πολιτικού.  Ας διοργανώσουμε ένα παγκόσμιο συνέδριο στατιστικολόγων, δημοσκόπων, επικοινωνιολόγων και ψυχιάτρων   (…σκοπίμως όχι ψυχολόγων, γιατί η νόσος απαιτεί ψυχίατρο απευθείας.), για να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα.  Ίσως με αυτόν τον τρόπο ανακαλυφθούν οι νέες τεχνικές μετρήσεων που τελικά θα βάλουν το κόμμα της κα. Μπακογιάννη στη Βουλή.

Πέρα όμως από τη διακωμώδηση των δηλώσεων ,θα πρέπει να πούμε και κάποια πράγματα, γιατί τίποτα σε αυτή την χώρα δεν είναι τυχαίο. Πάνω από όλα δεν είναι τυχαία η αγανάκτηση των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Όλες οι σοβαρές εταιρείες μέτρησης κοινής γνώμης χρησιμοποιούν στατιστικά εργαλεία τα οποία εφαρμόζουν απαρέγκλιτα και σύμφωνα με τους νόμους της στατιστικής επιστήμης, αλλά και των διεθνών και εγχώριων φορέων ελέγχου.

Όλες οι σοβαρές εταιρείες δημοσκοπήσεων χρησιμοποιούν τα εργαλεία μέτρησης  της πρόθεσης ψήφου για όλα τα κόμματα χωρίς καμία διάκριση.

Δεν υπάρχουν στατιστικά εργαλεία που να χρησιμοποιούνται «έτσι και αλλιώς» για τα κόμματα. Υπάρχουν συγκεκριμένες μέθοδοι και εφαρμόζονται για κάθε ερευνώμενο στοιχείο.

Δεν υπάρχει σοβαρή και αξιόπιστη εταιρεία που να θέτει την υπόσταση της και το όνομα της σε κίνδυνο παίζοντας πολιτικά παιχνίδια.

Δεν υπάρχει σοβαρός και αξιόπιστος επαγγελματίας στον χώρο που θα έβαζε την υπογραφή του σε δημοσκοπήσεις που αλλοιώνουν αποτελέσματα και παραπλανούν τους ψηφοφόρους.

Θα μου πείτε, μα καλά όλα είναι αγγελικά πλασμένα στον χώρο των δημοσκοπήσεων και τίποτα δεν πάει λάθος; Όχι, δεν είναι όλα αγγελικά πλασμένα στον χώρο μας. Όμως πολιτικοί του βεληνεκούς της κα. Μπακογιάννη θα έπρεπε να ξέρουν ποιες εταιρείες είναι αυτές που διεξάγουν έρευνες κοινής γνώμης και είναι αξιόπιστες και έμπειρες. Και αν δεν το ξέρει η ίδια θα έπρεπε να το ξέρουν οι σύμβουλοί της.

Το λάθος της κα. Μπακογιάννη και των συμβούλων της είναι το εξής: Το κόμμα της σε όλες τις δημοσκοπήσεις παίρνει ένα ποσοστό κοντά στο 3% που με αναγωγή σε πραγματικές συνθήκες εκλογών είναι χαμηλότερο. Αυτό το γνωρίζουν στη Δημοκρατική Συμμαχία, αλλά αντί να το πουν ευθέως και να προσπαθήσουν να το μετατρέψουν σε όφελός τους (γίνεται!), κατηγορούν τις εταιρείες δημοσκοπήσεων ότι δεν χρησιμοποιεί …ίδια στατιστικά εργαλεία μέτρησης.

Αυτό δηλαδή που με εκνευρίζει, είναι ότι επιλέγεται  να πέσει το βάρος στις εταιρείες και όχι στο κόμμα που δεν μπορεί στη δεδομένη συγκυρία να πάει πάνω από το 3%. Φταίει η κατσίκα του γείτονα δηλαδή…

Και αυτό που με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο και ως ελεύθερο επαγγελματία που επιχειρώ στον χώρο της επικοινωνίας, είναι το εξής: Θέλει να μας πει η κα. Μπακογιάννη ότι  δεν απευθύνθηκε εκείνη σε εταιρεία δημοσκοπήσεων για να μετρήσει την  πρόθεση ψήφου του κόμματός της; Και αν το έκανε γνωρίζοντας ότι η δημοσκόπηση που παρήγγειλε χρησιμοποιεί «τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τα άλλα κόμματα» εκείνη την πλήρωσε;; Γιατί αν την πλήρωσε με αυτούς τους όρους τότε την κορόιδεψαν. Και ας υποθέσουμε ότι έπεσε θύμα μιας τέτοιας «κακής» εταιρείας δημοσκοπήσεων, γιατί όταν ανακάλυψε την «απατεωνιά» δεν πήγε στον εισαγγελέα αμέσως;;;;;; Γιατί δεν βγήκε να το καταγγείλει;;;;

Πιστεύω ότι σε αυτή τη χώρα ο ένας δουλεύει τον άλλον, δεν εξηγείται διαφορετικά…

Κυρία Μπακογιάννη επιτρέψτε μου, αλλά μετά τις σημερινές σας δηλώσεις δύο πράγματα έχετε να κάνετε:

α. να αλλάξετε συμβούλους που να ξέρουν πώς να σας συμβουλεύουν καλύτερα, να ξέρουν να ακούν τον κόσμο και όχι να περιφέρονται στην πλατεία Κολωνακίου. Να σέβονται τον όμορφο πολιτικό αγώνα που δίνετε όλα αυτά τα χρόνια και όχι να σας τον καταστρέφουν τώρα, και

β. αν πιστεύεται αυτό που είπατε στο πρώτο κομμάτι των δηλώσεών σας τότε πραγματοποιείστε το δεύτερο κομμάτι των δηλώσεών σας όταν είπατε πώς αν δεν μπείτε στη Βουλή θα αποχωρίσετε από την πολιτική.

Παρεμπιπτόντως, κανείς δεν έχει αντιδράσει ακόμα από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και το ΣΕΔΕΑ.

Τί έγινε ρε παιδιά, μόνο εγώ γράφω?

Υ.Γ .1 Τελικά δεν είναι τυχαίο που οι πολιτικοί μας θα κάνουν διακοπές στα σπίτια τους και μακριά από τον πολύ τον κόσμο.

Υ.Γ. 2 Αν οι πολιτικοί μας δεν πάνε τώρα στις διακοπές στις περιφέρειες τους, πώς θα έρθουν κοντά στον κόσμο και θα ακούσουν τα προβλήματά του; Άρα συμπερασματικά δεν θα υπάρχει επικοινωνία πολίτη-πολιτικού, άρα πώς οι πολιτικοί θα γνωρίζουν τα προβλήματα;

Υ.Γ.3 Δεν γράφω άλλο, γιατί θα καταλήξω στην αναίρεση της αμφίδρομης επικοινωνίας πολίτη-πολιτικού και μετά τί;

Το Κρυφτό

Μέρες απεργιών και κοινωνικών αναταραχών οι μέρες που ακολουθούν.
Λίγο πριν τελειώσει η μπαταρία από το laptop, γιατί έτσι αποφάσισαν στη ΔΕΗ κόβοντας το ρεύμα στην περιοχή, βρήκαμε ένα video στο youtube που μιλάει για μια ιστορία με πρωταγωνιστές τον Έρωτα, την Τρέλα και άλλες Αξίες και Συναισθήματα.
Παρακολουθώντας τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με αποκορύφωμα τις δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης περί Μεσοπρόθεσμου ή Τανκς, έβαλα στις Αξίες της ιστορίας πρόσωπα, πολιτικά και μη. Κάντε το ίδιο και στο τέλος θα δείτε ότι στις μόνες αξίες που δεν θα μπορείτε να βάλετε πρόσωπα είναι σε δύο: στον Έρωτα και την Τρέλα.
Υπήρξαν άραγε ποτέ στην Πολιτική Ιστορία της Χώρας μας πολιτικοί που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από πραγματικό Έρωτα και Τρέλα για την Πατρίδα; Ίσως...

Πριν λίγο η κόρη του Μάνου Λοΐζου, Μυρσίνη, απαγόρευσε στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί στις συγκεντρώσεις του το «Καλημέρα Ήλιε».
Στην επιστολή που απέστειλε στον Πρωθυπουργό (λέμε τώρα), γράφει: «…Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου Λαού, για Δημοκρατία και Ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει...»
 Έχεις δίκιο Μυρσίνη, τον ήλιο κανείς δεν μπορεί να μας τον πάρει. Τουλάχιστον αυτόν, γιατί όλα τα άλλα χάθηκαν.

Η ήττα του Πρωθυπουργού, η νίκη του Α. Σαμαρά.

Δεν ξέρω αν κανείς κατάλαβε τί έγινε (και γιατί έγινε) τις τελευταίες 3 ημέρες, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως αν ο Πρωθυπουργός περίμενε να βγει κερδισμένος, τότε έχασε. Και έχασε πολλαπλά: σε επίπεδο πολιτικής, εικόνας, επικοινωνίας μα πάνω από όλα ουσίας.

Αυτός που μάλλον δεν περίμενε αυτές τις εξελίξεις ήταν ο Αρχηγός της ΝΔ, ο οποίος εκτόξευσε τις πολιτικές του μετοχές στα ουράνια.

Γιατί όμως έχασε ο Πρωθυπουργός και κέρδισε απόλυτα ο Αντώνης Σαμαράς;

Σφάλμα 1^ο: Ο Πρωθυπουργός από το «πουθενά» ανακίνησε θέμα κυβέρνησης συνεργασίας ή εθνικής ενότητας που όπως φάνηκε και σήμερα με τον ανασχηματισμό δεν το χρειαζόταν. Τί έκανε σήμερα; Άλλαξε τον Υπουργό Οικονομικών και έφερε τον Ευάγγελο Βενιζέλο δίνοντάς του και τη θέση του Αντιπροέδρου. Άρα, αφού όλα μπορούσαν να προχωρήσουν με έναν απλό ανασχηματισμό, γιατί αυτή η δραματοποίηση της πολιτικής την Τετάρτη;

Σφάλμα 2^ο: Ο Πρωθυπουργός επικοινωνώντας με τον Αντώνη Σαμαρά του είπε ότι δέχεται να μην είναι εκείνος Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας και στην τελευταία τους συνομιλία του μεταφέρει ότι αυτό κυκλοφόρησε σαν διαρροή και έχει σοβαρό πρόβλημα με το εσωτερικό του κόμματός του και άρα δεν μπορεί να προχωρήσει. Όταν είσαι Πρωθυπουργός, που όπως λες βάζεις την Ελλάδα παραπάνω από οτιδήποτε, τότε αυτό που κάνεις είναι να τηρήσεις τα λόγια που είπες στον πολιτικό σου συνομιλητή. Δεν λες ότι «επειδή έχω πρόβλημα στο εσωτερικό δεν προχωράω», αλλά λες ότι «θα κάνω οτιδήποτε χρειαστεί για την Ελλάδα και ας μην είμαι εγώ Πρωθυπουργός» και το τηρείς. Απαρέγκλιτα.

Σφάλμα 3^ο: Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Πρωθυπουργός της χώρας εδώ και ενάμισι χρόνο. Η κίνηση για κυβέρνηση εθνικής ενότητας ήταν σαφέστατα προσπάθεια αποφυγής του πολύ πικρού ποτηριού που έρχεται τον επόμενο καιρό. Ο ηγέτης της χώρας, που έχει σχεδόν φρέσκια εντολή να κυβερνήσει, αυτό που κάνει όταν αντιληφθεί ότι δεν έχει τη λαϊκή εντολή είναι να τη ζητήσει ξανά. Δεν παρακαλάει για εθνική συνεννόηση και μάλιστα τη ΝΔ που ο ίδιος έχει κατηγορήσει ότι έχει φέρει τη χώρα σε αυτό το επίπεδο. Δεν ξέρω αν ο Γ. Παπανδρέου θα ξανακέρδιζε τις εκλογές. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η ΝΔ προηγείται, αλλά αν πήγαινε σε εκλογές ακόμα και να έχανε θα συνέχιζε να τιμά το βαρύ όνομα της οικογενείας του.

Σφάλμα 4^ο: Κατά τη διάρκεια της Τετάρτης βλέπαμε όλοι στα κανάλια τους κορυφαίους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ να ψελλίζουν επιχειρήματα μην μπορώντας να κατανοήσουν τις κινήσεις του Πρωθυπουργού. Ο ίδιος δεν τους είχε ενημερώσει και ουσιαστικά έκανε τις κινήσεις μόνος του, με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο ήταν αποκομμένο: αλλού ο Αρχηγός αλλού οι Στρατιώτες. Στην Πολιτική, όπως και στη Ζωή, ο Αρχηγός είναι μαζί με το Στρατό του και όλοι μαζί συντονισμένοι και συντεταγμένοι κατακτούν το στόχο. Βέβαια, θα μου πείτε ότι την Τετάρτη στόχος δεν υπήρχε, αλλά ούτε και Αρχηγός.

Όλα αυτά έκαναν τον Αρχηγό της ΝΔ να εκτινάξει την πολιτική του προσωπικότητα κατορθώνοντας να γίνει ο μόνος συνομιλητής του Πρωθυπουργού για την σωτηρία της χώρας και παράλληλα ο ρυθμιστής των εξελίξεων. Δικαίως στη χθεσινή του ομιλία στη ΚΟ είπε: «έχετέ μου εμπιστοσύνη…», αυτό είναι κουβέντα Αρχηγού αλλά και Πολιτικού που γνωρίζει τί κάνει. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια ο κ. Σαμαράς έχει κάνει ξανά τη ΝΔ κόμμα εξουσίας και μάλιστα να προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Αυτό βέβαια δεν είναι μόνο αποτέλεσμα των τελευταίων εξελίξεων, αλλά μιας πορείας πολιτικής ώριμης και με στόχους. Ό ίδιος είναι εν αναμονή Πρωθυπουργός και το γνωρίζει. Ο Αντώνης Σαμαράς έδειξε την Τετάρτη ότι έχει το προφίλ του ηγέτη, αρκεί να καταφέρει να το διατηρήσει.

Πιστεύω ότι ο Πρωθυπουργός έχει χάσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του δυναμικής από επικοινωνιακά σφάλματα, τα οποία αντανακλούν και πολιτικές επιλογές λανθασμένες. Στην επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, υπάρχει μια αρχή: τίποτα δεν εννοείται αν δεν το πεις. Αν ο Πρωθυπουργός το βράδυ της Τετάρτης είχε πει στον ελληνικό λαό: «πάω σε εκλογές και αποφασίστε εσείς», θα είχε βγει κερδισμένος ακόμα και αν είχε ηττηθεί. Τώρα νομίζω ότι κανείς δεν κατάλαβε απόλυτα γιατί έκανε αυτές τις κινήσεις. Και η ασάφεια είναι ο χειρότερος εχθρός του Πολιτικού και του Πολίτη.