Αλλάζοντας νοοτροπίες.

Η χαμένη αγωνιστικότητα του Τύπου.

Ένα πολύ ωραίο άρθρο του κ. Χρήστου Πασαλάρη, από την Real News της Κυριακής, για την ανεξάρτητη και αδέσμευτη δημοσιογραφία.

ΜΥΡΙΖΕΙ μπαρούτι η δύστυχη πατρίδα, καθώς η τύχη της παίζεται κορώνα - γράμματα στις Βρυξέλλες τις επόμενες 20 μέρες, παρά τα καλά λόγια της Συνόδου Κορυφής. Η υπόκωφη λαϊκή εξέγερση που έχει ξεκινήσει εδώ και δύο χρόνια θα ξεσπάσει καλπάζοντας. Και θα είναι ανοργάνωτη, απροετοίμαστη, ξεκαπέλωτη... Δηλαδή αυτό ακριβώς που τρέμει η ξένη κατοχή. Θα είχε ξεσπάσει από καιρό αν οι φιλήσυχοι νοικοκυραίοι δεν διατηρούσαν έστω και αμυδρές ελπίδες ομαλής εξόδου από τη θανατερή κρίση... Και αν ο ελληνικός Τύπος είχε ξαναβρεί εκείνο τον παλαιό αγωνιστικό εαυτό του... Αλλωστε, αυτό είναι και το θέμα της σημερινής γραφής...

ΘΥΜΙΖΩ λοιπόν ότι λειτουργοί της πέννας ήσαν οι περισσότεροι «μπουρλοτιέρηδες» των εθνικών και κοινωνικών επαναστάσεων, έξη τον αριθμόν. Πρώτος και καλύτερος ο «πατέρας της ελληνικής δημοσιογραφίας», ο ρασοφόρος Θεόκλητος Φαρμακίδης, ο πιο γενναίος μαχητής της ελευθερίας του Τύπου. Τον αναφέρω γιατί σαν σήμερα, στις 21 Οκτωβρίου του 1825, έπλεε σε πελάγη ευτυχίας όταν δημοσίευσε στην εφημερίδα του (τη «Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος») το ποίημα που του έστειλε από το Μεσολόγγι ο Διονύσιος Σολωμός με τον τίτλο «Υμνος εις την Ελευθερίαν»! Αυτό ακριβώς το ποίημα που έγινε ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΥΜΝΟΣ!
ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ της πέννας ήσαν όλοι αυτοί που πυροδότησαν την επανάσταση του ’21, από τον Αδαμάντιο Κοραή ώς τον Ρήγα Φεραίο, από τον Ανθιμο Γαζή ώς τους αδελφούς Μαρκίδες Πουλίου, από τον Πολυζωίδη ώς τον Μάγερ και από τον Κοκκινάκη και τον Αντωνιάδη ώς τον Λουριώτη και τον Σούτσο. Λίγο πριν από τον εθνικό ξεσηκωμό ο Κοραής έγραφε από το Παρίσι στον Νεόφυτο Βάμβα: «Συστήσατε το ταχύτερον επαναστατικάς εφημερίδας, ει δυνατόν και χειρογραμμένας»! Οπως και έγινε. Η Ελλάδα γέμισε τότε με επαναστατικές εφημερίδες γραμμένες με το χέρι. Οπως γεμίζει και σήμερα με χιλιάδες ατίθασα blogs και με εγερτήρια κείμενα στο διαδίκτυο και στους τοίχους...

ΠΟΛΛΟΙ πατριώτες δημοσιογράφοι έχασαν τότε τη ζωή τους αγωνιζόμενοι, όπως ο Μάγερ, που σκοτώθηκε στην «Εξοδο». Αλλοι πέθαναν πάμπτωχοι, όπως ο Φαρμακίδης, που μοίρασε τη μεγάλη κληρονομιά του στα φτωχόπαιδα. Αλλοι σάπισαν στις φυλακές μαχόμενοι κατά της λογοκρισίας και άλλοι έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα - γράμματα, όπως ο Πολυζωίδης για να σώσει τον Κολοκοτρώνη από τη θανατική καταδίκη.

ΘΑΡΡΑΛΕΟΙ δημοσιογράφοι άνοιξαν τον δρόμο στις επαναστάσεις του 1843 για το Σύνταγμα, του 1862 για την έξωση του Οθωνα, και του 1909 και 1922 για την κάθαρση και τη δημοκρατία, όπως ο Λεβίδης, ο Φιλήμων, ο Σούτσος, ο Γαβριηλίδης... Αλλοι έπεσαν δολοφονημένοι, όπως ο Καβαφάκης, ο Βιδάλης, ο Καραγιώργης, ο Μπακογιάννης, ο Αθανασιάδης, ο Μομφεράτος. Και άλλοι τιμήθηκαν με «κηδείες δημοσία δαπάνη», όπως ο Σουρής, ο Νικολόπουλος, ο Κύρου... Δημοσιογράφοι ήσαν οι πατριώτες που πυροδότησαν κορυφαίους εθνικούς αγώνες, όπως ο Καλαποθάκης και ο Λαμπράκης με τον Μακεδονικό Αγώνα, ο Κύρου με το Κυπριακό, ο Καράντζας και ο Μπότσης με την αντίστασή τους επί κατοχής, η Βλάχου, ο Κύρκος και πλήθος άλλοι με τη θαρραλέα στάση τους επί επταετίας. Στην αντίσταση του 1941-44 εκδόθηκαν κάπου 600 παράνομες εφημερίδες -οι περισσότερες στην κατεχόμενη Ευρώπη- και οδηγήθηκαν στο απόσπασμα δεκάδες άνθρωποι του παράνομου Τύπου, ανάμεσά τους και ο γράφων, που γλύτωσε από θαύμα...

ΑΥΤΑ ΤΟΤΕ... Σήμερα όμως; Ποιοι λειτουργοί του Τύπου θα πυροδοτούσαν μια επαναστατική αλλαγή που τόσο ανυπόμονα ζητάει η πατρίδα; Μήπως αυτός ο αθεόφοβος «εκδότης» που έχει καταδικαστεί για απάτες και τα καταφέρνει να μη μένει ούτε μια μέρα στη φυλακή, παριστάνοντας τον ψυχοπαθή; Μήπως κάποιοι όμοιοί του που κολυμπάνε σε μαύρο χρήμα, κερδισμένο από βρώμικες υπηρεσίες; Μήπως αρκετοί θεσιθήρες βολεμένοι σε «γραφεία Τύπου» και σιτιζόμενοι με μυστικά κονδύλια; Μήπως κάποιοι φωνακλάδες και θεατρίνοι που λειτουργούν ως «αμορτισέρ» και που κανείς δεν ξέρει ποιοι κρύβονται από πίσω τους;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ. Τη «δουλειά» θα την κάνουν οι άλλοι, οι πολλοί, οι ανώνυμοι, οι ρομαντικοί του «σιναφιού» μας, με επικεφαλής ένα - δύο κορυφαίους που κάποια στιγμή θα τα βροντήξουν και θα πουν «ώς εδώ και μη παρέκει»!.. Υπάρχουν τέτοιοι στο λειτούργημά μας; Υπάρχουν, και αρσενικοί και θηλυκοί. Να τους κατονομάσω; Δεν έχει νόημα. Ο κόσμος τούς ξέρει, τους βλέπει, τους ξετρυπώνει, τους διαβάζει, τους ακούει, τους εμπιστεύεται. Και σπάνια κάνει λάθος. Αργά ή γρήγορα θα βγουν στον αέρα. Εννοώ σε αυτό τον ζωογόνο αέρα που «μυρίζει μπαρούτι»!..

Ο Φόβος του Ξένου.

«Πώς τα είδατε τα αποτελέσματα;», ρωτάει ο υπάλληλος την μεσόκοπη κυρία που έχει παραγγείλει τον καπουτσίνο της.

«Πώς να τα δω; Τουλάχιστον ηρέμησαν οι ξένοι», απαντά και δίπλα της εγώ να την κοιτάζω λίγο έκπληκτος.

«Ναι…», απαντά με δισταγμό ο υπάλληλος που έχει γυρίσει αλλού το βλέμμα του.

«Ξέρεις, ότι ξένο στην Ελλάδα, τρομάζει όπως και ο Τσίπρας», συνέχισε και ολοκλήρωσε την πολιτική της ανάλυση η μεσόκοπη κυρία και εκεί έμεινα να την κοιτάζω εμβρόντητος!!

«Ότι Ξένο στην Ελλάδα, τρομάζει», «Ηρέμησαν οι Ξένοι». Το Ξένο και ο Φόβος!

Αυτό λειτούργησε χθες, το ξένο, το άγνωστο, ο φόβος, οι ξένοι που ήταν ανήσυχοι και έπρεπε να τους ηρεμήσουμε.

Ένας λαός φοβικός, εναντιωμένος στην αλλαγή, περιχαρακωμένος στα δελτία των ΜΜΕ και του μικρόκοσμου που ζει, υπόδουλος και σκλαβωμένος, που λατρεύει το ξενόφερτο αρκεί να μην του πειράξει τα δεδομένα του.

Ένας λαός φοβισμένος και τρομαγμένος μήπως ξυπνήσει το μεγάλο θηρίο, μήπως ξυπνήσει το μεγάλο φόβο του, μήπως ξυπνήσει την ψυχή του που έχει χάσει στους αιώνες, μήπως ξυπνήσει έντρομος μπροστά στις ευθύνες του.

Ένας λαός κεκτημένων διλλημάτων, άνευρης ταυτότητας και χαμένης ελληνικότητας που ολοκληρώνεται μέχρι την Εθνική Ελλάδος, τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και τη Μύκονο.

Ένας λαός που δεν μπορεί ακόμα να σηκώσει το ανάστημά του, δεν μπορεί να πει το μεγάλο ΌΧΙ, δεν μπορεί, δεν έμαθε, δεν θυμάται, δεν θέλει. Γιατί αν το κάνει, τί θα πουν οι Ξένοι? Ίσως για αυτό ο κ .Σαμαράς έκανε δηλώσεις και στα αγγλικά χθες από το Ζάππειο… Να μην ηρεμήσουν οι ξένοι?

Ένας λαός που οι μεγαλύτερες ηλικίες και η αποχή τον κράτησαν, υπό το φόβο, του «Ξένου», στο Μνημόνιο και τη Φτώχεια. Άραγε, οι άνω των 50 ετών ψηφοφόροι (υποθέτω ότι είναι γονείς, πιο ώριμοι, πιο σοφοί τέλος πάντων), δεν αποχαιρετούν τα παιδιά τους όταν αυτά αναζητούν την τύχη τους εκτός Ελλάδος; Δεν πληρώνουν χαράτσια, κεφαλικούς φόρους, εκκαθαριστικά φωτιά, ΕΤΑΚ, ΦΠΑ και πάει λέγοντας; Τα πληρώνουν, είναι η απάντηση, αλλά φοβούνται. Φοβούνται το μέλλον και ψηφίζουν τα κάγκελα της φυλακής των ίδιων και των παιδιών τους να έχουν μεγαλύτερο φράχτη.

Γράφω αυτές τις σκέψεις, γιατί αυτό που με εξοργίζει να ακούω είναι τις λέξεις «Ξένο» και «Φόβος». Θέλω να ακούω λέξεις, όπως επιλογή, ιδεολογία, συνείδηση, θάρρος. Αυτές είναι λέξεις καθαρής τοποθέτησης. Ο φόβος και το ξένο, σε θανατώνουν αργά και βασανιστικά, κάνοντας τη ζωή σου μια απέραντη και μοναχική φυλακή. Η καθαρότητα της επιλογής και η ελευθερία του ταξιδιού, σε κάνουν ταξιδευτή στα γαλανά νερά της ψυχής σου.

Θα ήθελα, σήμερα το πρωί, να άκουγα την κυρία στο καφέ, να λέει ότι χάρηκε που βγήκε η ΝΔ ή ότι το ΠΑΣΟΚ κρατάει τις δυνάμεις του ή ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες το παλεύουν ή ότι άλλο ήθελε για όποιο πολιτικό κόμμα ήθελε και γουστάριζε. Όχι όμως ότι ψήφισε υπό το Κράτος το Φόβου, του Ξένου, της εξημέρωσης του Θηρίου. Αυτό τα συναίσθημα δεν ταιριάζει στον Άνθρωπο. Αυτό το συναίσθημα ακυρώνει την μεγάλη επιλογή που μας δίνει το Σύνταγμα, να ψηφίζουμε την Κυβέρνηση που θέλουμε.

Αλλοίμονο, αν ο Φόβος κυριαρχήσει στη ζωή μας. Αλλοίμονο αν βλέποντας το απέραντο γαλάζιο της πατρίδας μας φοβόμαστε και λιποτακτούμε από την επιλογή μας, όποια και αν είναι αυτή. Αλλοίμονο.

Ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας και ο ατάλαντος κ. Σαμαράς.

Λένε πως στην πολιτική η αποστασιοποίηση από τα γεγονότα οδηγεί σε πολλά συμπεράσματα.

Τί συνέβη λοιπόν στις 6 Μάιου και θα ξαναπάμε να ψηφίσουμε με…αντηλιακό (αν το επιτρέψει ο καιρός, γιατί στον όχι και τόσο ευλογημένο τόπο μήνα Μάι βρέχει….).

Συνέβη το εξής απλό: ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας πήρε την ταυτότητα του ατάλαντου κ. Σαμαρά και τώρα την ανεμίζει περιχαρής κλείνοντας το μάτι στην εξουσία. Η ταυτότητα αυτή, γράφει επάνω ένα όνομα: Λαϊκό Κόμμα!

Ο ηγέτης της μαρξιστικής Αριστεράς, κ. Τσίπρας κατάφερε να εμφανισθεί ως ο υπερασπιστής της πατρίδας, της ανεξαρτησίας, της εθνικής υπερηφάνειας, του αντιμνημονιακού αγώνα, της εθνικής αυτονομίας. Αυτά δηλαδή που έπρεπε να κάνει σημαία ο κ. Σαμαράς, ως ο «εκπρόσωπος» και συνεχιστής της καθαρόαιμης Δεξιάς στην Ελλάδα, τα έκανε ο κ. Τσίπρας!!!

Έτσι ο κ. Σαμαράς αντί να καταλάβει γρήγορα ότι πρέπει να καταργήσει τον όρο Δεξιά ή Κεντροδεξιά, χτίζοντας το νέο Λαϊκό Κόμμα που έχει πατριωτικές-παραδοσιακές-ελληνικές προτάσεις και θέσεις, προτίμησε να σνομπάρει τον κ. Τσίπρα και να προσπαθεί να ανακαλύψει λέξεις και νοήματα που να τραβήξουν μεν τον αντιμνημονιακό ψηφοφόρο αλλά και να μην κακοκαρδίσουν την Τρόικα.  Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να πελαγοδρομεί με φθηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα.  

Έτσι, ο κ. Τσίπρας βλέποντας το κενό που υπάρχει στο χώρο του πολιτικού Κέντρου και δεξιότερα, εκμεταλλεύτηκε άριστα τις επικοινωνιακές και πολιτικές αδυναμίες και έπαιξε μπάλα χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο. Κατάφερε να βάλει στη ρητορεία του λέξεις, εκφράσεις και έννοιες που προσομοίαζαν στη Λαϊκή Δεξιά σφίγγοντας τη θηλιά στο λαιμό της ΝΔ. Έπραξε άριστα, αν σκεφτούμε ότι πέτυχε τη διείσδυση σε όλα τα κοινωνικά, οικονομικά και ηλικιακά στρώματα των ψηφοφόρων.

Η επικοινωνιακή του τακτική, στις προηγούμενες εκλογές στόχευσε και τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα. Τώρα ορθά πράττοντας έχει στοχεύσει στη ΝΔ και γι αυτό θα διασύρει τον κ. Σαμαρά. Γράφω ότι θα τον διασύρει αφού κατάφερε να τον πάει σε ντιμπέιτ, ενώ στις προηγούμενες εκλογές ο κ. Σαμαράς είχε αρνηθεί να εμφανισθεί ακόμα και στην διαδικτυακή εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου.  Θεωρώ ότι αν γίνει αυτό το ντιμπέιτ εκτός από την ταυτότητα θα του πάρει και κάτι άλλο.

Τώρα όμως ο δυστυχής Αντώνης, τί κάνει; Προσπαθεί να ξαναχτίσει την «Κεντροδεξιά» πολυκατοικία με ένα πολιτικό μείγμα που θα του εκραγεί στα χέρια στο άμεσο μέλλον και θα έχει ως αποτέλεσμα να ξαναγυρίσει στα χρόνια της Πολιτικής Άνοιξης. Και όταν εκραγεί το μείγμα που πάει να δημιουργήσει δεν θα ξέρει από πού του ήρθε, γιατί απλά δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος τί είναι η παράταξη που ηγείται. Η ΝΔ ξέρουμε τί δεν είναι, αλλά όχι τί είναι. Στο τελευταίο συνέδριο της ΝΔ καθορίστηκε ότι η ΝΔ είναι ένα κόμμα του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού. Δηλαδή; Τί σημαίνει αυτό; Καταλαβαίνετε εσείς τί είναι; Καταλαβαίνουν τα στελέχη της τί σημαίνει ο όρος; Δηλαδή, οι κ.κ. Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης, Μπακογιάννη πιστεύουν στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, ανήκοντας στη ΝΔ;  
Από την άλλη, ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας είναι αναμενόμενο ότι θα κυριαρχήσει πολιτικά και ήδη χτίζει το πρωθυπουργικό του προφίλ: ταξίδια στην Ευρώπη, συνεντεύξεις στα μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης (κορυφαίο το «μαντάμ Μέρκελ» !!), τοποθετήσεις που η αμερικάνικη χρηματαγορά θέλει να ακούει και απόλυτο έλεγχο όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Φανταστείτε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα αλλά συνιστώσες συνασπισμών!

Κάπως έτσι ο ταλαντούχος εκφραστής της γενιάς μας, αναδεικνύει μεγάλες πολιτικές δυνατότητες, βάζοντας στο περιθώριο το ΠΑΣΟΚ (λες να είναι η επόμενη επιχείρηση που θα βάλει λουκέτο;) αναδεικνύοντας τις τεράστιες πολιτικές αδυναμίες του ατάλαντου αρχηγού του πρώην μεγάλου κόμματος που ονομαζόταν ΝΔ.