Οι καυτές σελίδες της Άννας - ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Οι καυτές σελίδες της Άννας - ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Η παρουσία του κ. Α. Σαμαρά στη ΔΕΘ.

Η εμφάνιση του κ. Σαμαρά ενέτεινε τον προβληματισμό που εκφράζω όταν αναφέρομαι στο πρόσωπό του. Από τη μια διαθέτει τη στόφα του Πρωθυπουργού και σίγουρα αποτελεί το δυνατό χαρτί της ΝΔ, από την άλλη δείχνει να λειτουργεί ως manager μιας κατάστασης, χωρίς να μπορεί να κάνει το βήμα εκείνο που θα τον απογειώσει πολιτικά.

Σαφώς η χθεσινή εμφάνιση του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ήταν σκάλες ανώτερη από εκείνη του Πρωθυπουργού. Ο Α. Σαμαράς έχει πλέον μια δημοσκοπική δυναμική που τον πάει ολοταχώς για το Μέγαρο Μαξίμου. Αλλά αρκεί μόνο αυτό;

Η χθεσινή του λοιπόν παρουσία ήταν σίγουρα αρκετά καλή. Η οπτική και η φωνητική του επικοινωνία ήταν αρκετά καλές και οι απαντήσεις σε γενικές γραμμές στις ερωτήσεις στους δημοσιογράφους ήταν λογικές. Σε κάποιες στιγμές έδειξε πυγμή και δικαίωσε έτσι το ρόλο του ως αρχηγού της ΝΔ. Στο λόγο του πολλές φορές χρησιμοποίησε λαϊκές εκφράσεις, θέλοντας να κινηθεί στα όρια της Λαϊκής Πατριωτικής Δεξιάς εκτός του χώρου της Κεντροδεξιάς. Θεμιτό αν σκεφτεί κανείς την απώλεια ψηφοφόρων προς τα Δεξιά του και συγκεκριμένα προς το ΛΑΟΣ.

Πολύ καλή λοιπόν η εικόνα του κ. Σαμαρά. Νέος, αποφασισμένος, διαβασμένος, με νέο motto. Όλα αυτά καλά. Αλλά. Όταν δέχτηκε δύο ερωτήσεις εκεί έχασε αρκετούς πόντους και σίγουρα ένα κομμάτι του μεσαίου χώρου. Οι ερωτήσεις του κ. Βλάχου και της κα. Τριανταφύλλου τον έκαναν να αισθανθεί αμήχανος και να απαντήσει με γενικολογίες και αοριστίες. Και αυτές οι δυο ερωτήσεις ήταν φωτιά, καθώς ο ψηφοφόρος του μεσαίου χώρου εκεί περίμενε να ακούσει τί θα έκανε ο κ. Σαμαράς. Εκεί ο κ. Σαμαράς απέτυχε να δείξει ότι δεν αρκεί μόνο να είσαι ένας ακόμα Πρωθυπουργός εν αναμονή, αλλά ο Ηγέτης που θα αλλάξει εκ θεμελίων το σάπιο και διαβρωμένο σύστημα της χώρας. Απέτυχε να αποδείξει ότι θα είναι εκείνος θα αλλάξει τα πάντα και θα το κάνει. Απέτυχε να δείξει ότι θα είναι ο Ηγέτης που θα επιλέξει ένα πολιτικό δυναμικό, το οποίο θα είναι ικανό, αποτελεσματικό, αξιόπιστο και εργατικό. Αυτό το επισφράγισε όταν είπε ότι δεν πρέπει οι βουλευτές του να βιάζονται να ράψουν υπουργικά κοστούμια και ότι θα κυβερνήσει και με εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες. Παραδέχθηκε δηλαδή, ότι η ΝΔ δεν διαθέτει αξιόμαχο πολιτικό δυναμικό!

Ο αποσυντονισμός του στις συγκεκριμένες ερωτήσεις ενίσχυσε τον κάπως αόριστο λόγο του για το Μεσοπρόθεσμο, το Μνημόνιο, τις αποκρατικοποιήσεις, τα μυαλά των ξένων που θα προσπαθήσει να αλλάξει. Μέχρι εκεί τα κατάφερνε να περνά τις σκοπέλους των ερωτήσεων με επιτυχία. Στο θέμα όμως της Διαφθοράς και της Διαπλοκής και με τις απαντήσεις που έδωσε χάλασε αυτόματα την πολύ καλή του εικόνα. Αρκέστηκε να αναφερθεί στις εξαγγελίες του στο Ζάππειο I και II, δηλαδή περσινά ξινά σταφύλια…  

Το έχουμε γράψει αρκετές φορές, ο κόσμος πλέον έχει υιοθετήσει ένα νέο τρόπο αξιολόγησης των πολιτικών και ένα νέο τρόπο κατανόησης του πολιτικού λόγου. Οι γενικολογίες που ακούγονται από το 1974 και μετά στη ΔΕΘ δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται. Αυτό δεν το κατανοεί κανείς από τους πολιτικούς αρχηγούς μέχρι σήμερα. Μετά όλοι διερωτώνται γιατί τα ποσοστά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ είναι κάτω από 45%.

Ο κ. Σαμαράς έχει μπροστά του έναν ιδιαίτερα απαιτητικό δρόμο. Πρέπει να κατανοήσει ότι αν αποτύχει αυτό θα σημαίνει και το πολιτικό του τέλος. Όπως και το πολιτικό τέλος του κ. Παπανδρέου είναι προ των πυλών. Όποιος Πρωθυπουργός αποτυγχάνει να εκφράσει τους πολίτες έχει «πεθάνει» πολιτικά και δεν πρέπει να προσδοκά ανάσταση νεκρών ούτε ζωή του μέλλοντος. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Για τον κ. Καραμανλή θα αναφερθώ τις επόμενες ημέρες (λίγο σε Λάζαρος μου κάνει).

Ο απαιτητικός δρόμος του κ. Σαμαρά γίνεται ακόμα πιο απαιτητικός αν σκεφτεί κανείς ότι πολιτικά είναι ισχυρός και έχει απέναντι του συνεχόμενες παλινωδίες μιας κυβέρνησης που διέψευσε τις πολιτικές προσδοκίες των ψηφοφόρων του 2009. Όταν λοιπόν παίζεις ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο και δεν μπορείς να μεταδώσεις την εικόνα του Ηγέτη με καθαρότητα-αμεσότητα- αποτελεσματικότητα, τότε έχεις πρόβλημα. Και είναι πολύ καλά τα συνθήματα και οι εξαγγελίες αλλά αν ο κ. Σαμαράς απαντούσε χθες στις δυο ερωτήσεις ως εξής: «θα στείλω στη φυλακή όσους διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Και αυτό είναι δέσμευσή μου, διαφορετικά θα πάω σπίτι μου.», να ήταν σίγουρος ότι θα είχε κερδίσει. Για να φας ομελέτα πρέπει να σπάσεις αυγά, λέει ο λαός και πολύ σωστά. Τα αυγά λοιπόν δεν τα έσπασε χθες.

Κερδισμένος ή χαμένος ο κ. Σαμαράς από τη χθεσινή του εμφάνιση; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Κάπου ανάμεσα στα δύο. Ο πολίτης όμως θέλει αποτελέσματα άμεσα. Αυτό το στοίχημα θα πρέπει να το κερδίσει ο κ. Σαμαράς αν επιθυμεί να μείνει στην ιστορία του έθνους ως ο πολιτικός που έκανε τη μεγάλη ανατροπή. «Η Ελλάδα μπορεί», είπε. Εκείνος θα μπορέσει;  

Η παρουσία του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.

Όπως είχαμε πει και σε προηγούμενη ανάρτησή μας, ο κ. Πρωθυπουργός θα έπρεπε να προσέξει ιδιαίτερα την εμφάνισή του στη ΔΕΘ για πολλούς λόγους, αλλά κυριότερα για να μην θυμίσει Καραμανλή του 2008. Δυστυχώς όμως θύμισε.
Η παρουσία του στη χθεσινή ομιλία ήταν σχεδόν τραγική και δεν αναφερόμαστε μόνο σε αυτά που είπε, αλλά στην εμφανισή του συνολικά.
Η αλήθεια είναι ότι οι ώρες είναι δύσκολες για εκείνον προσωπικά, καθώς γνωρίζει ότι η χώρα έχει βουλιάξει αλλά δεν γνωρίζει πώς θα διαφύγει πολιτικά. Όμως, χθες φάνηκε η προσωπική εγκατάλειψη του κ. Παπανδρέου.
Δεν θύμισε σε τίποτα τον πολιτικό που κέρδισε με 11 μονάδες τη ΝΔ.
Η εικόνα λοιπόν θλιβερή. Δεν θα σταθώ στις απαντήσεις του στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, οι οποίες προδιέγραψαν το τί πρόκειται να συμβεί ( "η κάθε οικογένεια να έχει τουλάχιστον έναν εργαζόμενο" κτλ.) αλλά θα σταθώ στην εικόνα του.
Η εικόνα της χθεσινής συνέντευξης θύμισε την ορχήστρα στον Τιτανικό που συνέχιζε να παίζει ενώ το καράβι βούλιαζε. Οι Υπουργοί που πλαισίωναν τον Πρωθυπουργό κλήθηκαν ανεπαρκώς να παίξουν τον ρόλο του μπαλαντέρ στις ερωτήσεις που δεν γνώριζε επαρκώς ο ίδιος.
Ο κ. Βενιζέλος εμφανίστηκε κουρασμένος και απογοητευμένος. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός καταβεβλημένος, αβέβαιος και μπερδεμένος. Μια ορχήστρα που απλά έπρεπε να παίξει.
Η μόνη-αν θέλετε- "έξυπνη" κίνηση που συνέβει ήταν η ιδέα να τοποθετηθεί ο κ. Βενιζέλος στην ίδια σειρά με τους υπόλοιπους υπουργούς. Αυτό το εσωκομματικό παιχνίδι μεταφράζεται σε προσπάθεια "υποβιβασμού" του ιδίου.

Πριν ξεκινήσει η χθεσινή συνέντευξη του κ. Παπανδρέου πίστευα ότι θα έχω να γράψω αρκετά σήμερα. Ατύχησα. Κρίμα όμως, γιατί η εικόνα του έχει αρχίσει εδώ και καιρό να καταρρέει. Και η χθεσινή του συνέντευξη ήταν μια καλή ευκαιρία για να "γυρίσει" το παιχνίδι. Και από ότι φαίνεται οι επικοινωνιολόγοι του δεν δίνουν τον υπερ πάντων αγώνα για να διασώσουν τουλάχιστον την πολιτική και ηγετική του οντότητα. Αν δεν προσέξουν θα μετατραπεί σε έναν "νέο Καραμανλή". Ήδη παρουσιάζεται ως ο Πρωθυπουργός που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κάνει κανό, όπως και ο προκατοχός του που παρουσιαζόταν να παίζει με τις ώρες Playstation.
Κρίμα.

Ο δύσκολος δρόμος του κ. Παπανδρέου.

  

 
Ακόμα δεν τελείωσε το καλοκαίρι και ο μακρύς χειμώνας για τον κ. Παπανδρέου ξεκίνησε. 
Η κακή επικοινωνιακή διαχείριση της επικείμενης ομιλίας του στη ΔΕΘ ήταν η αρχή σε ένα μακρύ κατάλογο δύσκολων καταστάσεων. 
Η παραίτηση του Χ. Παμπούκη ήταν η δεύτερη δυσκολία στην agenda του Πρωθυπουργού και το μεγάλο εμπόδιο  που έρχεται μπροστά είναι η ΔΕΘ. 
Πώς τα διαχειρίζεται όλα αυτά ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου; Απλά συνεχίζει τις διακοπές του ανά την Ελλάδα και κάνει σπάνιες εμφανίσεις ως άλλος guest star της Πολιτικής. 
Πώς τα διαχειρίζονται όλα αυτά οι επιτελείς του Πρωθυπουργού; Με διαρροές στα κανάλια με διαψεύσεις και αμηχανία. Δηλαδή δεν τα διαχειρίζονται. Η απόδειξη ήταν η ομιλία του Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ. Μεσολάβησαν τουλάχιστον 2 ημέρες όπου το θέμα "έπαιζε" στα κανάλια, εμφανίζοντας τον Πρωθυπουργό ως τρομαγμένο για να πάει και να μιλήσει στους παραγωγικούς φορείς, και επίσημη διάψευση δεν είχε ανακοινωθεί. Τραγικό.

Ύστερα ήρθε η παραίτηση του κ. Παμπούκη η οποία αποτέλεσε βόμβα σε αυτό που στην επικοινωνία λέμε "διαχείριση κρίσεων". Όταν ως Πρωθυπουργός έχεις να αντιμετωπίσεις πλείστα μέτωπα, το λιγότερο που θέλεις είναι να χάσεις το πιο έμπιστο και προβεβλημένο στέλεχος που διαθέτεις. Όταν αυτό το στέλεχος είναι και ένας από τους διαπρεπέστερους Νομικούς της χώρας που έχει δώσει στην εικόνα σου ως Πρωθυπουργός αίγλη και ομοιογένεια, τότε η παραίτηση του γίνεται απαγορευτική. Κάνεις οτιδήποτε χρειαστεί για να τον κρατήσεις.
Θα μου πείτε ότι ένας Πρωθυπουργός δεν εκβιάζεται. Σωστά. Όμως όταν χρειάζεται η ομάδα που αγωνίζεται να κρατηθεί ενωμένη, τότε ο ηγέτης οφείλει να κάνει παραχωρήσεις και μάλιστα να τις παρουσιάσει προς όφελος του. Τί εννοώ;
Ο κ. Παμπούκης παραιτήθηκε αντιδρώντας στην μη ύπαρξη Υπουργείου Ναυτιλίας επικαλούμενος διοικητικές δυσλειτουργίες που δεν τον άφηναν να πράξει έργο. Το αίτημά του είναι σωστό και μάλιστα αυτό έχει αποδειχτεί και από τις θέσεις όλων των εμπλεκόμενων στην Ναυτιλία. Ο κ. Παπανδρέου θα έπρεπε να δεχτεί τη σύσταση του Υπουργείου και θα κέρδιζε έτσι διπλά: από τη μία το στέλεχός του και από την άλλη τον ναυτιλιακό κόσμο που επιθυμεί διακαώς την επανασύσταση του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας.
Τώρα τί κατάφερε ο Πρωθυπουργός; Έχασε ένα έντιμο, μορφωμένο και επαγγελματικά καταξιωμένο στέλεχος και τον έκανε «ήρωα» καθώς εμφανίστηκε ως ο μοναδικός ο οποίος είχε το σθένος να παραιτηθεί για την μη επανασύσταση του Υπουργείου.  

Και όλα αυτά λίγες ημέρες πριν ο Πρωθυπουργός ανέβει στη Θεσσαλονίκη για την καθιερωμένη ΔΕΘ.
Ο Πρωθυπουργός τώρα θα πρέπει να επιστρατεύσει όλες τις πολιτικές ικανότητες που διαθέτει καθώς θα πρέπει να πείσει για τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση του αλλά και για το ότι διαθέτει όραμα ανάπτυξης.
Να θυμίσουμε μόνο ότι πριν λίγα χρόνια η ΔΕΘ είχε αποτελέσει την αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της ΝΔ και για τον ίδιο τον κ. Καραμανλή προσωπικά. Εάν ο Πρωθυπουργός δεν πείσει ή επιχειρήσει να αοριστολογήσει τότε τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα και ο χειμώνας μακρύς και κρύος.
Αφήστε που ο Πρωθυπουργός θα μιλήσει στις 11 Σεπτεμβρίου… Αυτό για τους προληπτικούς.