Εκνευρίζομαι...

Παρακολουθώντας τις δηλώσεις της κα. Μπακογιάννη στον ΣΚΑΙ θα καταλάβουμε γιατί οι πολιτικοί έχουν χάσει τη σύνδεση με τον λαό. Ακόμα και τώρα, που η χώρα δεν βρίσκεται απλά στο χείλος του  γκρεμού  αλλά έχει πέσει κιόλας, χρησιμοποιούν τα ίδια επικοινωνιακά παιχνίδια. Δεν είναι κακό να χρησιμοποιείς τα ίδια παιχνίδια αλλά τουλάχιστον κάντο με έξυπνο τρόπο.

Η κα. Μπακογιάννη δήλωσε ότι το κόμμα της θα αποτελέσει την έκπληξη των εκλογών, όποτε και αν γίνουν αυτές, καθώς το ποσοστό που φέρεται να παίρνει τώρα στις δημοσκοπήσεις είναι αποτέλεσμα των… «κακών» εταιρειών δημοσκοπήσεων και των «μεθόδων μέτρησης τους» οι οποίες μετράνε τα άλλα κόμματα και είναι ξεπερασμένες, γιατί «…οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται είναι για τα υπάρχοντα κόμματα και όχι για τη Δημοκρατική Συμμαχία…»!!!  

Άλαλα τα χείλη και των ασεβών και των ευσεβών!  

Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε τις καινούριες στατιστικές μεθόδους στην Έρευνα για να εξυπηρετήσουμε τους πόθους του κάθε κόμματος και πολιτικού.  Ας διοργανώσουμε ένα παγκόσμιο συνέδριο στατιστικολόγων, δημοσκόπων, επικοινωνιολόγων και ψυχιάτρων   (…σκοπίμως όχι ψυχολόγων, γιατί η νόσος απαιτεί ψυχίατρο απευθείας.), για να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα.  Ίσως με αυτόν τον τρόπο ανακαλυφθούν οι νέες τεχνικές μετρήσεων που τελικά θα βάλουν το κόμμα της κα. Μπακογιάννη στη Βουλή.

Πέρα όμως από τη διακωμώδηση των δηλώσεων ,θα πρέπει να πούμε και κάποια πράγματα, γιατί τίποτα σε αυτή την χώρα δεν είναι τυχαίο. Πάνω από όλα δεν είναι τυχαία η αγανάκτηση των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Όλες οι σοβαρές εταιρείες μέτρησης κοινής γνώμης χρησιμοποιούν στατιστικά εργαλεία τα οποία εφαρμόζουν απαρέγκλιτα και σύμφωνα με τους νόμους της στατιστικής επιστήμης, αλλά και των διεθνών και εγχώριων φορέων ελέγχου.

Όλες οι σοβαρές εταιρείες δημοσκοπήσεων χρησιμοποιούν τα εργαλεία μέτρησης  της πρόθεσης ψήφου για όλα τα κόμματα χωρίς καμία διάκριση.

Δεν υπάρχουν στατιστικά εργαλεία που να χρησιμοποιούνται «έτσι και αλλιώς» για τα κόμματα. Υπάρχουν συγκεκριμένες μέθοδοι και εφαρμόζονται για κάθε ερευνώμενο στοιχείο.

Δεν υπάρχει σοβαρή και αξιόπιστη εταιρεία που να θέτει την υπόσταση της και το όνομα της σε κίνδυνο παίζοντας πολιτικά παιχνίδια.

Δεν υπάρχει σοβαρός και αξιόπιστος επαγγελματίας στον χώρο που θα έβαζε την υπογραφή του σε δημοσκοπήσεις που αλλοιώνουν αποτελέσματα και παραπλανούν τους ψηφοφόρους.

Θα μου πείτε, μα καλά όλα είναι αγγελικά πλασμένα στον χώρο των δημοσκοπήσεων και τίποτα δεν πάει λάθος; Όχι, δεν είναι όλα αγγελικά πλασμένα στον χώρο μας. Όμως πολιτικοί του βεληνεκούς της κα. Μπακογιάννη θα έπρεπε να ξέρουν ποιες εταιρείες είναι αυτές που διεξάγουν έρευνες κοινής γνώμης και είναι αξιόπιστες και έμπειρες. Και αν δεν το ξέρει η ίδια θα έπρεπε να το ξέρουν οι σύμβουλοί της.

Το λάθος της κα. Μπακογιάννη και των συμβούλων της είναι το εξής: Το κόμμα της σε όλες τις δημοσκοπήσεις παίρνει ένα ποσοστό κοντά στο 3% που με αναγωγή σε πραγματικές συνθήκες εκλογών είναι χαμηλότερο. Αυτό το γνωρίζουν στη Δημοκρατική Συμμαχία, αλλά αντί να το πουν ευθέως και να προσπαθήσουν να το μετατρέψουν σε όφελός τους (γίνεται!), κατηγορούν τις εταιρείες δημοσκοπήσεων ότι δεν χρησιμοποιεί …ίδια στατιστικά εργαλεία μέτρησης.

Αυτό δηλαδή που με εκνευρίζει, είναι ότι επιλέγεται  να πέσει το βάρος στις εταιρείες και όχι στο κόμμα που δεν μπορεί στη δεδομένη συγκυρία να πάει πάνω από το 3%. Φταίει η κατσίκα του γείτονα δηλαδή…

Και αυτό που με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο και ως ελεύθερο επαγγελματία που επιχειρώ στον χώρο της επικοινωνίας, είναι το εξής: Θέλει να μας πει η κα. Μπακογιάννη ότι  δεν απευθύνθηκε εκείνη σε εταιρεία δημοσκοπήσεων για να μετρήσει την  πρόθεση ψήφου του κόμματός της; Και αν το έκανε γνωρίζοντας ότι η δημοσκόπηση που παρήγγειλε χρησιμοποιεί «τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τα άλλα κόμματα» εκείνη την πλήρωσε;; Γιατί αν την πλήρωσε με αυτούς τους όρους τότε την κορόιδεψαν. Και ας υποθέσουμε ότι έπεσε θύμα μιας τέτοιας «κακής» εταιρείας δημοσκοπήσεων, γιατί όταν ανακάλυψε την «απατεωνιά» δεν πήγε στον εισαγγελέα αμέσως;;;;;; Γιατί δεν βγήκε να το καταγγείλει;;;;

Πιστεύω ότι σε αυτή τη χώρα ο ένας δουλεύει τον άλλον, δεν εξηγείται διαφορετικά…

Κυρία Μπακογιάννη επιτρέψτε μου, αλλά μετά τις σημερινές σας δηλώσεις δύο πράγματα έχετε να κάνετε:

α. να αλλάξετε συμβούλους που να ξέρουν πώς να σας συμβουλεύουν καλύτερα, να ξέρουν να ακούν τον κόσμο και όχι να περιφέρονται στην πλατεία Κολωνακίου. Να σέβονται τον όμορφο πολιτικό αγώνα που δίνετε όλα αυτά τα χρόνια και όχι να σας τον καταστρέφουν τώρα, και

β. αν πιστεύεται αυτό που είπατε στο πρώτο κομμάτι των δηλώσεών σας τότε πραγματοποιείστε το δεύτερο κομμάτι των δηλώσεών σας όταν είπατε πώς αν δεν μπείτε στη Βουλή θα αποχωρίσετε από την πολιτική.

Παρεμπιπτόντως, κανείς δεν έχει αντιδράσει ακόμα από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και το ΣΕΔΕΑ.

Τί έγινε ρε παιδιά, μόνο εγώ γράφω?

Υ.Γ .1 Τελικά δεν είναι τυχαίο που οι πολιτικοί μας θα κάνουν διακοπές στα σπίτια τους και μακριά από τον πολύ τον κόσμο.

Υ.Γ. 2 Αν οι πολιτικοί μας δεν πάνε τώρα στις διακοπές στις περιφέρειες τους, πώς θα έρθουν κοντά στον κόσμο και θα ακούσουν τα προβλήματά του; Άρα συμπερασματικά δεν θα υπάρχει επικοινωνία πολίτη-πολιτικού, άρα πώς οι πολιτικοί θα γνωρίζουν τα προβλήματα;

Υ.Γ.3 Δεν γράφω άλλο, γιατί θα καταλήξω στην αναίρεση της αμφίδρομης επικοινωνίας πολίτη-πολιτικού και μετά τί;

Το Κρυφτό

Μέρες απεργιών και κοινωνικών αναταραχών οι μέρες που ακολουθούν.
Λίγο πριν τελειώσει η μπαταρία από το laptop, γιατί έτσι αποφάσισαν στη ΔΕΗ κόβοντας το ρεύμα στην περιοχή, βρήκαμε ένα video στο youtube που μιλάει για μια ιστορία με πρωταγωνιστές τον Έρωτα, την Τρέλα και άλλες Αξίες και Συναισθήματα.
Παρακολουθώντας τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με αποκορύφωμα τις δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης περί Μεσοπρόθεσμου ή Τανκς, έβαλα στις Αξίες της ιστορίας πρόσωπα, πολιτικά και μη. Κάντε το ίδιο και στο τέλος θα δείτε ότι στις μόνες αξίες που δεν θα μπορείτε να βάλετε πρόσωπα είναι σε δύο: στον Έρωτα και την Τρέλα.
Υπήρξαν άραγε ποτέ στην Πολιτική Ιστορία της Χώρας μας πολιτικοί που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από πραγματικό Έρωτα και Τρέλα για την Πατρίδα; Ίσως...

Πριν λίγο η κόρη του Μάνου Λοΐζου, Μυρσίνη, απαγόρευσε στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί στις συγκεντρώσεις του το «Καλημέρα Ήλιε».
Στην επιστολή που απέστειλε στον Πρωθυπουργό (λέμε τώρα), γράφει: «…Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου Λαού, για Δημοκρατία και Ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει...»
 Έχεις δίκιο Μυρσίνη, τον ήλιο κανείς δεν μπορεί να μας τον πάρει. Τουλάχιστον αυτόν, γιατί όλα τα άλλα χάθηκαν.

Η ήττα του Πρωθυπουργού, η νίκη του Α. Σαμαρά.

Δεν ξέρω αν κανείς κατάλαβε τί έγινε (και γιατί έγινε) τις τελευταίες 3 ημέρες, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως αν ο Πρωθυπουργός περίμενε να βγει κερδισμένος, τότε έχασε. Και έχασε πολλαπλά: σε επίπεδο πολιτικής, εικόνας, επικοινωνίας μα πάνω από όλα ουσίας.

Αυτός που μάλλον δεν περίμενε αυτές τις εξελίξεις ήταν ο Αρχηγός της ΝΔ, ο οποίος εκτόξευσε τις πολιτικές του μετοχές στα ουράνια.

Γιατί όμως έχασε ο Πρωθυπουργός και κέρδισε απόλυτα ο Αντώνης Σαμαράς;

Σφάλμα 1^ο: Ο Πρωθυπουργός από το «πουθενά» ανακίνησε θέμα κυβέρνησης συνεργασίας ή εθνικής ενότητας που όπως φάνηκε και σήμερα με τον ανασχηματισμό δεν το χρειαζόταν. Τί έκανε σήμερα; Άλλαξε τον Υπουργό Οικονομικών και έφερε τον Ευάγγελο Βενιζέλο δίνοντάς του και τη θέση του Αντιπροέδρου. Άρα, αφού όλα μπορούσαν να προχωρήσουν με έναν απλό ανασχηματισμό, γιατί αυτή η δραματοποίηση της πολιτικής την Τετάρτη;

Σφάλμα 2^ο: Ο Πρωθυπουργός επικοινωνώντας με τον Αντώνη Σαμαρά του είπε ότι δέχεται να μην είναι εκείνος Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας και στην τελευταία τους συνομιλία του μεταφέρει ότι αυτό κυκλοφόρησε σαν διαρροή και έχει σοβαρό πρόβλημα με το εσωτερικό του κόμματός του και άρα δεν μπορεί να προχωρήσει. Όταν είσαι Πρωθυπουργός, που όπως λες βάζεις την Ελλάδα παραπάνω από οτιδήποτε, τότε αυτό που κάνεις είναι να τηρήσεις τα λόγια που είπες στον πολιτικό σου συνομιλητή. Δεν λες ότι «επειδή έχω πρόβλημα στο εσωτερικό δεν προχωράω», αλλά λες ότι «θα κάνω οτιδήποτε χρειαστεί για την Ελλάδα και ας μην είμαι εγώ Πρωθυπουργός» και το τηρείς. Απαρέγκλιτα.

Σφάλμα 3^ο: Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Πρωθυπουργός της χώρας εδώ και ενάμισι χρόνο. Η κίνηση για κυβέρνηση εθνικής ενότητας ήταν σαφέστατα προσπάθεια αποφυγής του πολύ πικρού ποτηριού που έρχεται τον επόμενο καιρό. Ο ηγέτης της χώρας, που έχει σχεδόν φρέσκια εντολή να κυβερνήσει, αυτό που κάνει όταν αντιληφθεί ότι δεν έχει τη λαϊκή εντολή είναι να τη ζητήσει ξανά. Δεν παρακαλάει για εθνική συνεννόηση και μάλιστα τη ΝΔ που ο ίδιος έχει κατηγορήσει ότι έχει φέρει τη χώρα σε αυτό το επίπεδο. Δεν ξέρω αν ο Γ. Παπανδρέου θα ξανακέρδιζε τις εκλογές. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η ΝΔ προηγείται, αλλά αν πήγαινε σε εκλογές ακόμα και να έχανε θα συνέχιζε να τιμά το βαρύ όνομα της οικογενείας του.

Σφάλμα 4^ο: Κατά τη διάρκεια της Τετάρτης βλέπαμε όλοι στα κανάλια τους κορυφαίους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ να ψελλίζουν επιχειρήματα μην μπορώντας να κατανοήσουν τις κινήσεις του Πρωθυπουργού. Ο ίδιος δεν τους είχε ενημερώσει και ουσιαστικά έκανε τις κινήσεις μόνος του, με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο ήταν αποκομμένο: αλλού ο Αρχηγός αλλού οι Στρατιώτες. Στην Πολιτική, όπως και στη Ζωή, ο Αρχηγός είναι μαζί με το Στρατό του και όλοι μαζί συντονισμένοι και συντεταγμένοι κατακτούν το στόχο. Βέβαια, θα μου πείτε ότι την Τετάρτη στόχος δεν υπήρχε, αλλά ούτε και Αρχηγός.

Όλα αυτά έκαναν τον Αρχηγό της ΝΔ να εκτινάξει την πολιτική του προσωπικότητα κατορθώνοντας να γίνει ο μόνος συνομιλητής του Πρωθυπουργού για την σωτηρία της χώρας και παράλληλα ο ρυθμιστής των εξελίξεων. Δικαίως στη χθεσινή του ομιλία στη ΚΟ είπε: «έχετέ μου εμπιστοσύνη…», αυτό είναι κουβέντα Αρχηγού αλλά και Πολιτικού που γνωρίζει τί κάνει. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια ο κ. Σαμαράς έχει κάνει ξανά τη ΝΔ κόμμα εξουσίας και μάλιστα να προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Αυτό βέβαια δεν είναι μόνο αποτέλεσμα των τελευταίων εξελίξεων, αλλά μιας πορείας πολιτικής ώριμης και με στόχους. Ό ίδιος είναι εν αναμονή Πρωθυπουργός και το γνωρίζει. Ο Αντώνης Σαμαράς έδειξε την Τετάρτη ότι έχει το προφίλ του ηγέτη, αρκεί να καταφέρει να το διατηρήσει.

Πιστεύω ότι ο Πρωθυπουργός έχει χάσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του δυναμικής από επικοινωνιακά σφάλματα, τα οποία αντανακλούν και πολιτικές επιλογές λανθασμένες. Στην επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, υπάρχει μια αρχή: τίποτα δεν εννοείται αν δεν το πεις. Αν ο Πρωθυπουργός το βράδυ της Τετάρτης είχε πει στον ελληνικό λαό: «πάω σε εκλογές και αποφασίστε εσείς», θα είχε βγει κερδισμένος ακόμα και αν είχε ηττηθεί. Τώρα νομίζω ότι κανείς δεν κατάλαβε απόλυτα γιατί έκανε αυτές τις κινήσεις. Και η ασάφεια είναι ο χειρότερος εχθρός του Πολιτικού και του Πολίτη.

Πατέρα μου, καλό σου Ταξίδι.

Πέρασαν κιόλας δύο μήνες από τότε που το τελευταίο κείμενο αναρτήθηκε σε αυτό το blog και όπως πάντα μιλούσε για την Πολιτική Επικοινωνία.  

Αυτή τη φορά δεν θα γράψω κάποιο κείμενο Πολιτικής Ανάλυσης, αλλά ένα κείμενο βγαλμένο μέσα από ότι έζησα τα τελευταία 5 χρόνια αντιμετωπίζοντας τη νόσο Alzheimer κρατώντας το χέρι του πατέρα μου, ο οποίος κατέληξε στις 7 Απριλίου.

Όλα ξεκίνησαν μια ηλιόλουστη ημέρα του Απριλίου του 2006 όταν περπατώντας μαζί του στους δρόμους του Πειραιά τον παρατήρησα που χανόταν και δυσκολευόταν να ανακαλέσει στη μνήμη του τα σημεία που από 18χρονο παιδί περιδιάβαινε. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι ίσως να πρόκειται για μια διαταραχή της μνήμης από κάποιο εγκεφαλικό ή κάτι άλλο. Τις επόμενες ημέρες παρατηρούσα τις συνεχείς του ερωτήσεις για το τί ημέρα είχαμε ή ποια ημερομηνία. Και τότε ξεκίνησε ο ιατρικός μαραθώνιος και παράλληλα λαβύρινθος…

Ατελείωτες επισκέψεις σε νευρολόγους, ψυχιάτρους, καρδιολόγους, παθολόγους, οφθαλμιάτρους, οι οποίοι υποστήριζαν ότι ο πατέρας μου έπασχε από κατάθλιψη μέχρι… μυωπία και ήταν αυτές οι αιτίες της "παράξενης" συμπεριφοράς που είχε αναπτύξει! (αυτό το υποστήριξε οφθαλμίατρος που δίνει χαρτί για ανανεώσεις διπλωμάτων οδήγησης έναντι καλού χρηματικού ποσού,  ξέρετε… σε εκείνους τους άμοιρους ηλικιωμένους οδηγούς που οδηγούν το αμάξι τους στη μεσαία λωρίδα κρατώντας αγκαλιά το τιμόνι και φορώντας για γυαλιά τα ποτήρια που σέρβιραν νερό οι πεθερές τη δεκαετία του ‘50).

Ατελείωτες επισκέψεις, ατελείωτες αγωγές και συνδυασμοί φαρμάκων και βέβαια ελπίδες, ότι είναι κάτι που θα περάσει ειδικά με τα νευρολογικά φάρμακα. Αλλά τι ελπίδες όταν βλέπεις τον άνθρωπό σου να αλλάζει και μάλιστα ραγδαία; 

Ένα βράδυ του Αυγούστου του 2006, χτύπησε το τηλέφωνο μου και στην άλλη γραμμή η μητέρα να μου λέει: « ο πατέρας σου δεν είναι καλά και σε ζητάει», μια πρόταση που θα συνέχιζα να την ακούω για τα επόμενα 5 χρόνια.  Πηγαίνοντας σπίτι, ο πατέρας μου είπε: «δεν είμαι καλά, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τί έχω». Και δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι βασικές λειτουργίες της μνήμης του έσβηναν σιγά σιγά.

Τότε ξεκίνησε η νοσηλεία στα νοσοκομεία. Περίπου 15 φορές μέχρι και τον φετινό Γενάρη.

Στην πρώτη του νοσηλεία σε ιδιωτικό θεραπευτήριο διαπιστώθηκε από ένα σύνολο εξετάσεων ότι έπασχε από τη Νόσο. Και εκεί ο Γολγοθάς του τέλους ξεκίνησε… Εκεί ξεκίνησε και ο Γολγοθάς της ανυπαρξίας ενημέρωσης σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό για τη Νόσο.

Εκτός βέβαια ελαχίστων εξαιρέσεων ειδικά σε επίπεδο ιατρών, τους οποίους και ευχαριστώ. Οι ελάχιστες αυτές εξαιρέσεις αριθμούν τους…2!  Δεν θα μιλήσω όμως για το νοσηλευτικό προσωπικό το οποίο όχι δε γνωρίζει τί είναι Alzheimer αλλά δεν γνωρίζει και πώς γράφεται!  Δεν θα μιλήσω για το νοσηλευτικό προσωπικό ιδιωτικού νοσοκομείου το οποίο φώναζε στον πατέρα μου όταν εκείνος δεν καταλάβαινε που βρισκόταν προσπαθώντας δήθεν «να τον ηρεμήσει». Δεν θα μιλήσω και για το ιατρικό προσωπικό το οποίο άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά να λέει σε νοσοκόμο: «δεν θα μου κάνει εμένα τη βάρδια μου μπ…έλο, δώστου ότι πρέπει για να ξεραθεί στον ύπνο…». Δεν θα μιλήσω για την παντελή έλλειψη χειρισμού του συγκεκριμένου ασθενούς, για τον οποίο κάθε φορά ενημέρωνα το νοσοκομείο από τί έπασχε παρόλο που τον πήγαινα στο ίδιο νοσοκομείο!

Από την άλλη δεν θα ξεχάσω και το πραγματικό ενδιαφέρον ιατρών και ειδικά μιας ειδικευόμενης ιατρού σε κλινική της Αθήνας, η οποία έψαχνε για μένα να βρει άτομα ή φορείς (άλλοι ανύπαρκτοι και εντελώς διαδικαστικοί)  που θα μπορούσαν να φροντίζουν τον πατέρα μου. (!!!) Εκείνη η γιατρός είναι όμως πρώτα άνθρωπος και μετά… νέα σε ηλικία, δεν έχει μπει ακόμα στις τυπικές διαδικασίες.

Δεν θα πω κάτι άλλο για τις περιπέτειες με το σύστημα υγείας. Ανεπαρκές όπως και οι περισσότερες δομές σε αυτή την χώρα. Δεν θα πω κάτι σχετικά με την οικονομική αιμορραγία της οικογένειας αντιμετωπίζοντας την ασθένεια παρά μόνο αυτό: αν έχεις την ατυχία να αντιμετωπίσεις αυτή την ασθένεια, τότε πρέπει να έχεις ή πολύ μεγάλη περιουσία ή να τα έχεις καλά με τα περισσότερα καταστήματα των Τραπεζών. Και αυτό γιατί, το Δημόσιο Σύστημα Υγείας για τους συγκεκριμένους ασθενείς απλά δεν υφίσταται.  Υποχρεωτικά θα πρέπει οι ασθενείς αυτοί να νοσηλεύονται σε ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές, καθώς εκεί οι συνθήκες… διαβίωσης είναι καλύτερες ή μάλλον αξιοπρεπέστερες.  

Θα πω δυο λόγια για την ψυχολογική διάσταση της Νόσου. Αυτή η ασθένεια σε βάζει σε ένα τρυπάκι: κάθε φορά προσπαθείς να σώσεις τον άνθρωπό σου από το θάνατο, το καταφέρνεις αλλά έρχεται η επόμενη φορά ακόμα πιο απαιτητική. Και εσύ είσαι εκεί να παλεύεις, με θεούς και δαίμονες, με θεριά ανήμερα. Που όμως ξέρεις ότι στο τέλος θα σε νικήσουν.  Αλλά παλεύεις.

Θυμάμαι κάθε φορά τον πατέρα μου να μου λέει: «τί έχω, γιατί έχω αλλάξει; Γιατί αδυνάτισα;», «δεν θα αφήσεις να πάθω κάτι;» , «δεν θα πεθάνω;». Και εγώ να προσπαθώ να κρατηθώ φορώντας το προσωπείο του σίγουρου και του ατάραχου και να τον βεβαιώνω με τρόπο γλυκό και ήρεμο ότι «μη φοβάσαι, μια διαταραχή είναι  θα την περάσουμε και βέβαια δεν θα σε αφήσω να πεθάνεις». Και εκεί, να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν πρέπει να δείξω αμφιβολία προς εκείνον, ειδικά όταν με κοίταζε μέσα στα μάτια. Και εκεί, να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι θα το παλέψω και ότι δεν θα νικηθώ. Να προσπαθώ να δώσω ήρεμη φωνή και τόνο αισιοδοξίας όταν η ψυχολογία του χανόταν και ουρλιάζοντας φώναζε το όνομά μου για να τον «σώσω» από αυτό που ένοιωθε και δεν μπορούσε να εξηγήσει λογικά.

Να προσπαθώ να παραπλανήσω τον πατέρα μου ότι το τέλος πλησίαζε, γιατί; Γιατί δεν ήθελα να τον δω να λυπάται που φεύγει από κοντά μας. Γιατί δεν ήθελα να τον δω να δακρύζει που τα όνειρα που έκανε δεν εκπληρώθηκαν. Γιατί δεν ήθελα να φύγει. Γιατί, τί δεν θα έδινα για να ξαναζήσω εκείνες τις συζητήσεις μας στις λίγες στιγμές με λογικό ειρμό που είχε στα ατελείωτα νυχτέρια στα νοσοκομεία κοιτάζοντας την ανατολή του ήλιου είτε από την Αθήνα είτε από τον Πειραιά. Γιατί,τί δεν θα έδινα για την τελευταία μας «συζήτηση» τον Γενάρη στην κλινική, με φόντο τον εφηβικό μου έρωτα! Γιατί, τί δεν θα έδινα να σε είχα εδώ πατέρα μου να πίναμε ένα ποτήρι κρασί και να σου έλεγα τα νέα μου και να σε ακούω να μιλάς…

Ώσπου, όλα τελείωσαν ένα ηλιόλουστο απογευματάκι του Απριλίου, του μήνα που αγαπούσε.  Όπως και το 2006 που μαζί περπατούσαμε στον Πειραιά, έτσι και τώρα κρατώντας του το χέρι έφυγε στην αγκαλιά μου, στα 71 του χρόνια.  Έφυγε σφίγγοντας την παλάμη του πάνω στη δική μου και κοιτώντας με στα μάτια, με ένα δάκρυ να φεύγει στο μάγουλο του. Δάκρυ ψυχής, λύπης ή χαράς; Δεν ξέρω πατέρα μου τί από όλα αυτά. Ξέρω όμως ότι μου λείπεις πολύ. Και θέλω τόσο πολύ να εκπληρωθούν όλα σου τα όνειρα εκεί ψηλά. Τα ξέρω τα όνειρά σου, γιατί ζεις μέσα μου και τα ίδια νοιώθω κι εγώ. «Μην σταματάς να πιστεύεις σε ότι αγαπάς. Να ακολουθείς πάντα την καρδιά σου, αυτή γνωρίζει καλύτερα.», μου είπες κάποτε και δεν το ξεχνώ.

Δεν το ξεχνώ και θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους μας στήριξαν. Δεν θα πω αν είναι πολλοί ή λίγοι, αυτό ας το κρίνουν εκείνοι. Θέλω να πω, όμως, το μεγαλύτερο ευχαριστώ στον άνθρωπο που με στήριξε όσο και εκείνος δεν φαντάζεται πόσο. Του οφείλω την επιβίωσή μου και… ένα κουτί με γλυκά ένα Κυριακάτικο μεσημεράκι!  

Κάπως έτσι λοιπόν βίωσα την εμπειρία μου με τη Νόσο Alzheimer. Κάπως έτσι βίωσα την εμπειρία του αργόσυρτου θανάτου. Κάπως έτσι νοιώθω αυτόν τον ένα μήνα που πέρασε. Αν η ζωή τα φέρει έτσι και ακούσετε για έναν ασθενή που έχει την Νόσο, αυτό που θα πρότεινα να κάνετε είναι να βρείτε το άτομο που φροντίζει πραγματικά τον ασθενή και να του δώσετε την πιο γλυκιά ματιά σας  για να στηριχτεί. Μετά να δείτε τον ασθενή και να του δώσετε το πιο τρυφερό και νοσταλγικό σας φιλί και χάδι για να έχει να θυμάται τα ωραία χρόνια.

Πατέρα μου καλό σου ταξίδι. Θα σε περιμένω να έρχεσαι όποτε θέλεις για να πίνουμε κρασάκι και να μιλάμε για όσα μάθαμε να ονειρευόμαστε.